کارگاه آموزشی "سرما زدگی و یخ زدگی در کوهستان"

علاقه مندان به شرکت در کلاسهای آموزشی کوهستان به اطلاع می رساند، ب (index.php?option=com_content view=article id=914:1393-05-16-10-08-01 catid=10:1390-12-02-08-44-16 Itemid=98)رگزاری کلاسهای آموزشی (index.php?option=com_content view=article id=1010:-6- catid=10:1390-12-02-08-44-16 Itemid=98) نموده است. در همین راستا...

دیواره نوردی ایمن

  دوره دیواره نوردی ایمن Bolting بر اساس طرح درس آقای دانیل دولاک نویسنده : شهرام فرهنگی ...

نگاهی به روانشناسی ورزشی

نگاهی به روانشناسی ورزشی ارسالی از حسین صالحی. اشاره : نظر به اهمیت و توجه به روانشناسی در جامعه امروزی و خصوصا روانشناسی...

تلاشی برای نراب (بام شفت - 16 آبان 93)

گزارش تلاشی برای صعود به قله نراب در شفت (16/8/93) : سرپرست: سمیرا عالی جلودار و راهنما: آقای باقری (شفت) عقب دار: آقای عزیز زاده (شفت) همنوردان: خانم...

دوره آموزش نقشه خوانی

به اطلاع کلیه گروهها می رساند 6 و 7 آذر ماه سال جاری دوره آموزشی" نقشه خوانی" توسط خانم "منیره شجری کهن" برگزار می گردد. خواهشمند است کلیه گروهها تا تاریخ...

برنامه شش ماهه دوم سال 93 هیئت کوهنوردی شهرستان بندر انزلی

برنامه شش ماهه دوم سال 93 هیئت کوهنوردی بندر انزلی (http://anzaliclimb.blogfa.com/post/18) را ملاحظه نمائید.  

راهنمای خرید و نگهداری کفش های کوهنوردی

راهنمای خرید و نگهداری کفش های کوهنوردی کفش مهم ترين وسيله يک کوهنورد است. در صورتی که قصد کوهنوردی داشته باشید، تهیه‌ی یک کفش کوهنوردی مناسب برای شما ضروری است. در...

گزارش ششمین مجمع عمومی سالانه گروه کوهنوردی دامون بندر انزلی

گزارش ششمین مجمع عمومی سالانه گروه کوهنوردی دامون بندر انزلی 26 شهریور ماه سال...

مهارتهای عبور از رودخانه

مهارتهای عبور از رودخانه تهيه،تنظيم و گردآوري : فرزين غلامين مدرس فدراسيون كوهنوردي و صعودهاي ورزشي ج.ا.ا مقدمه : دسترسي به كوهستان و قله‌هاي سر به فلك كشيده...

کوه روبار مشترک با هیات کوهنوردی بندر انزلی (93/8/2)

صعود به کوه روبار (1717 متر) مشترک با هیات انزلی: در تاریخ 2/8/93 گروه های بندر انزلی برنامه مشترکی را در منطقه کوه روبار ماسوله با سرپرستی خانم...

رينهولد مسنر: زندگي و كوهنوردي اش در وراي قله هاي هشت هزار متري

رينهولد مسنر: زندگي و كوهنوردي اش در وراي قله هاي هشت هزار متري مصاحبه توسط ارمينيو فراري و ايلاد اوسولا مترجم: حمید نوربخش ...

گزارش صعود به گرداب (25 مهر93 )

گزارش صعود به قله گرداب (2832 متر) در ماسوله: تاریخ اجرا: 25/7/93                سرپرست: بهداد جفرودی راهنما ی رفت: شهرام فرهنگی             جلودار: محمد کاظمی راهنمای برگشت: میثم...

مصاحبه با دوچرخه سواران شهرستان بیجار (کردستان)

مصاحبه با دوچرخه سواران شهرستان بیجار (کردستان) در راستای برنامه های دوچرخه سواری گروه و با هدف ایجاد انگیزه و کسب تجربه برای اجرای برنامه های بلند مدت، مصاحبه ای...

کارگاه آموزشی "سرما زدگی و یخ زدگی در کوهستان"

علاقه مندان به شرکت در کلاسهای آ...

دیواره نوردی ایمن

  دوره دیواره نوردی ...

نگاهی به روانشناسی ورزشی

نگاهی به روانشناسی ورزشی ...

تلاشی برای نراب (بام شفت - 16 آبان 93)

گزارش تلاشی برای صعود به قله نراب...

دوره آموزش نقشه خوانی

به اطلاع کلیه گروهها می رساند 6 ...

برنامه شش ماهه دوم سال 93 هیئت کوهنوردی شهرستان بندر انزلی

برنامه شش ماهه دوم سال 93 هیئت کوه...

راهنمای خرید و نگهداری کفش های کوهنوردی

راهنمای خرید و نگهداری کفش های کو...

گزارش ششمین مجمع عمومی سالانه گروه کوهنوردی دامون بندر انزلی

گزارش شش...

مهارتهای عبور از رودخانه

مهارتهای عبور از رودخانه ...

کوه روبار مشترک با هیات کوهنوردی بندر انزلی (93/8/2)

صعود به کوه روبار (1717 متر) مشترک ب...

رينهولد مسنر: زندگي و كوهنوردي اش در وراي قله هاي هشت هزار متري

رينهولد مسنر: زند...

گزارش صعود به گرداب (25 مهر93 )

گزارش صعود به قله گرداب (2832 متر) د...

مصاحبه با دوچرخه سواران شهرستان بیجار (کردستان)

مصاحبه با دوچرخه سواران شهرستان ...

آخرین مطالب
دیواره نوردی ایمن »   دوره دیواره نوردی ایمن Bolting بر اساس طرح درس آقای دانیل دولاک نویسنده : شهرام فرهنگی به نام خدا مقدمه نویسنده: بی شک سنگنوردی یکی از جذابترین و پر طرفدارترین رشته های ورزش کوهنوردی می باشد که مانند هر رشته ورزشی دیگر استانداردهای خاص خود را داراست. با توجه به پر خطر بودن این رشته رعایت این استانداردها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به اذعان کارشناسان داخلی و خارجی متد سنگنوردی در کشور ما چهل سال از استانداردهای جهانی عقبتر است. خوشبختانه رویکرد مثبت فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی در برگزاری دوره های مختلف گام مهمی است در کاستن این عقب ماندگی. از جمله این دوره های مهم برگزاری کلاس دیواره نوردی ایمن با حضور مربیان فرانسوی بوده است که در آن نحوه گشایش مسیرهای ایمن و استاندارد برای صعودهای ورزشی ودیواره ای آموزش داده شده است. بی شک شنیده یا دیده ایم حوادث بزرگ و کوچکی که در اثر نقص کارگاهها و یا میانیهای مسیر برای ما و یا همنوردان ما به وقوع پیوسته است. رویکرد یکساله فدراسیون در پرداختن به مقوله آموزش ایمن سازی مسیرهای سنگنوردی بی شک نهالی است که در آینده نزدیک در کشور به بار خواهد نشست و فاصله چند ده ساله استانداردهای داخلی را با استانداردهای روز دنیا کاهش خواهد داد. این کتابچه تماما براساس آموزشهایی است که این دو مربی فرانسوی آقای دانیل دولاک  و گی در کلاس دیواره نوردی ایمن (مقدماتی) در منطقه بیستون مطرح نمودند. اینجانب نهایت دقت را بعمل آورده تا تعهد خویش را در انعکاس دقیق همه نکات به انجام رسانم. امیدوارم این مختصر گامی باشد در مسیر ارتقای ایمنی و متد های گشایش مسیر در کشور ما. شهرام فرهنگی آبان ماه هزار و سیصد و نود و سه   مقدمه دانیل دو لاک : گشایش مسیر یک کار هنریست. یک نوع طراحی است که سالیان درازی از گشاینده مسیر به یادگار می ماند. بخشی از کار تمیز کردن مسیر از کلیه عوارض خطر ساز است تا صعود کننده احساس راحتی و ایمنی نماید. این عوامل خطر ساز می تواند سنگهای بزرگ چندین تنی , درختچه ها و گیاهان مسیر و یا خاکریزه های روی گیره های دست و پا باشد. هدف ما از گشایش مسیر رسیدن به قله به هر قیمت نیست. بلکه خلق کردن یک مسیر زیبا و ایمن است. باید تعصب داشته باشیم تا مسیر زیبا و ماندگار شود. لازمه فعالیت در این عرصه آن است که هم به سنگ و هم به گشاینده مسیر احترام بگذاریم، زیرا در ایده آل ترین حالت هم ممکن است نقایصی وجود داشته باشد. پس بهتر است که نماینده اخلاق باشیم و تحمل پذیری خود را بالا ببریم. تعیین محل : اولین قدم برای گشایش مسیر انتخاب منطقه گشایش مسیر است. بهتر است منطقه ای که انتخاب می کنیم دارای پتانسیل های زیر باشد. 1- قابلیت گشایش مجموعه ای از مسیرها را داشته باشد. همیشه گشایش یک مجموعه مسیر در یک منطقه بهتر است از گشایش چندین تک مسیر در منطقه های مختلف. با یک دید کلی می توان به پتانسیل منطقه در به وجود آوردن مسیرهای کافی پی برد. 2- منطقه مورد نظر قابلیت گشایش درجات مختلفی از مسیر ها را داشته باشد تا اعضای یک گروه که تواناییهای متفاوتی دارند بتوانند همه در کنار هم زیر نظر مربی صعود نمایند. 3- امکانات رفاهی منطقه مانند سطح صاف و امن پای مسیر برای نشستن سنگنوردان, نزدیکی به جاده و آب. یافتن مناطقی با این مشخصات ارزش سرمایه گزاری را دارد و شما می توانید با رای زنی و مشورت با هیئتها و گروهها برای گشایش مسیرهایتان کمک آنها را نیز جذب نمایید. باید اهمیت این کار در جذب جوانان علاقه مند و برگزاری برنامه هایی مانند جشنواره ها و مسابقات به آنها گوشزد گردد. متاسفانه دیده شده است که مسیری در منطقه ای گشایش شده و آن مسیر توسط اشخاص دیگری تخریب شده است. تخریب کنندگان یا افراد محلی هستند که حضور سنگنوردان را در حوضه محل زندگی خود نمی پسندند و یا سنگنوردانی هستند که به واسطه مخالفت و یا معاندت و ... دست به تخریب مسیر میزنند. بنابراین بهتر آن است که اگر در منطقه ای اقدام به گشایش می نمایید با مشورت افراد محلی و جلب توجه آنها این کار را انجام دهید. همچنین بهتر است کارها را تیمی انجام دهید و با سنگنوردان منطقه مشورت کنید و با آنها گروهی این کار را انجام دهید. به این وسیله دیدمان نسبت به کار و شرایط آن بازتر خواهد شد. تعین مسیر : حالا که منطقه را انتخاب کردیم نوبت می رسد به تعین مسیرها. در اینجا باید نگاه دقیق به کل منطقه بیاندازیم و مسیرهای احتمالی را در نظر بگیریم. با تجربه و دیدی که داریم مسیر مورد نظر را انتخاب می کنیم و طرح کلی مسیر را از دور با تعیین حدودی کارگاهها و میانیها در ذهن خود ترسیم می نماییم. به یاد داشته باشید که خلق کردن یک مسیر بر اساس آن چیزیست که سنگها به ما دیکته می کنند نه آنچه که میل ماست. توصیه دیگر آنکه هیچگاه نباید برای ایجاد یک گیره سنگ را خراب کنیم بلکه مسیر را تنها باید از طبیعت بگیریم. برای طراحی ذهنی مسیر و مشورت با همطناب خود در زیر دیواره می توانید از چراغهای لیزری با برد بالا استفاده نمایید تا گیره ها را دقیقتر به یکدیگر نشان دهید. یکی از نکات در تعیین مسیر آن است که خط صعود باید در یک امتداد و بدون شکست باشد. زیرا هر شکست باعث بالا رفتن فاکتور سقوط می گردد. بنابراین مسیر ها را در ذهن خود در یک راستا در نظر می گیریم .در نهایت این صخره است که مسیر را به ما نشان می دهد یعنی به گیره ها نگاه می کنیم تا گیره ها ما را هدایت نمایند. نکته مهم دیگر آن است که کل مسیر یکدست و با یک درجه صعود گشایش گردد. طول مسیر نیز مهم است و باید ارتفاع آن متناسب با درجه مسیر باشد. انواع رول: امروزه رولها به دو دسته چسبی و خشک تقسیم می گردند. نصب رول چسبی بسیار پیچیده است. اگر می خواهید رول چسبی را نصب نمایید ابتدا باید حدود سیصد رول خشک را نصب نموده تا به تبحر کافی در استفاده از رولهای چسبی دست پیدا کنید. زیرا در رولهای چسبی امکان حذف رول دیگر وجود ندارد اما در رولهای خشک این امکان فراهم است. برای انتخاب رول باید نوع سنگ را بشناسیم و متناسب با سنگ رول را انتخاب نماییم. در سنگهای نرم , ماسه ای و شکننده استفاده از رول چسبی اجباری است چون این رول بسیار قابل اطمینان است و با صخره یکی می شود همچنین عمر بالایی نیز دارد. از دیگر محسنات این رول آن است که زنگ نمی زند, فشار روی آن تاثیر ندارد, آب و مواد اسیدی که سنگ تولید می کند روی این رولها کمتر تاثیر دارد, قیمت این رولها هم بالاتر است. استفاده از رولهای خشک که نقطه فیکس شدن آنها در سنگ گوه انتهایی آن می باشد، برای سنگهای نرم چون گوه انتهایی در سنگ خوب فیکس نمی شود به هیچ وجه توصیه نمی شود، اما در سنگهای سفت و گرانیتی می توانید با اطمینان از رولهای خشک استفاده نمایید. در مناطق نزدیک به دریا باید از رولهای ضد زنگ استفاده نمود. در اینجا دقت کنید که بخشهای داخلی رول هم باید از مواد ضد زنگ ساخته شده باشند نه آنکه فقط روکش ضد زنگ داشته باشد. در اغلب رولهای نامرغوب پوسیدگی از درون بدنه رول آغاز می شود. امروزه در کشورهای پیشرفته تر در اغلب مسیرها از رولهای چسبی استفاده می شود اما در ایران استفاده از رولهای خشک مرسوم است بنابراین ما هم در اینجا تنها نحوه استفاده از رولهای خشک را مورد بررسی قرار می دهیم. در استفاده از رولهای خشک باید دقت کنیم تا این رولها به خوبی و درست نصب گردند خصوصا در انواع رایج چینی آن باید نهایت دقت را به کار ببریم تا به طرز صحیح نصب گردند , در غیر این صورت مقاومت آن به شدت کاهش پیدا خواهد کرد. از انجا که هر نقطه باید توانایی تحمل فاکتور دو را داشته باشد بنابراین هر رول باید بتواند تا 24 کیلو نیوتن را تحمل نماید. رولهای خشک در قطرها و اندازه های مختلفی وجود دارد. این نوع رولها در قطر های 8 , 10 و 12 میلیمتر وجود دارند که البته به هیچ وجه نباید از رولهای با قطر 8 میلیمتر و کمتر از 10 میلیمتر در گشایشها استفاده نمود. طول رولها هم کمتر از 8 سانت نباشد. در کشورهای اروپایی استاندارد استفاده رولهای خشک به قطرهای 12 میلیمتر ارتقا پیدا کرده است و از رولهای با قطر 10 میلیمتر تنها در مسیرهای بسیار کم تردد و بلند استفاده می گردد. در کشور ما اغلب از رولهای 10 میلیمتر استفاده می شود که البته نصب آنها حساسیت بیشتری دارد خصوصا اگر از نوع چینی باشد. نصب رولهای 12میلیمتر به دلیل استحکام بالاتر حساسیت کمتری دارد . ما در این مقاله نیز از رولهای 10 میلیمتر استفاده می نماییم. یکی از نکته های مهم آن است که برای رولهای 12 میلیمتر حتما از صفحه با قطر سوراخ بزرگتر استفاده گردد , به هیچ وجه نباید قطر شیار رول خور 10 میلیمتری صفحه ها را خودمان گشاد کنیم. ما مجاز به تغییر ساختار کارخانه ای صفحه ها نیستیم. برای رولهای 12 میلیمتری باید صفحه هایی با قطر شیار مناسب 12 میلیمتر پیدا کنیم. رول ها دارای یک واشر نیز می باشند که این واشرها بین صفحه و مهره قرار داده می شود. با وجود کوچکی نصب واشر ها اهمیت ویژه ای دارد. اگر سطح سنگ در زیر صفحه تا حد کمی نامتقارن باشد واشرها زاویه این ناصافی را تا حدودی خنثی می نمایند و همچنین تاثیر به سزایی در فیکس شدن صفحه و نچرخیدن صفحه ها به دور رول دارند.   دو روش رولکوبی از پایین و رولکوبی از بالا : بسته به نوع صعود و شرایط صخره دو حالت رولکوبی وجود دارد. 1-  اگر همزمان هم صعود می کنید و هم رولها را از پایین به بالا نصب می نمایید در این صورت رولکوبی شما از پایین به بالاست که بسیار دشوار است زیرا علاوه بر در نظر گرفتن شرایط نصب رولها باید چند ابزار نیز در نقطه ای بالاتر از محل مورد نظر برای عملیات سوراخکاری و آچار کاری نصب نمایید. قرار دادن ابزارها به گونه ای باید باشد که استقرار شما را درست در مقابل نقطه مورد نظر فیکس نماید. اگر این طور نباشد شما برای انجام عملیات رولکوبی نیاز دارید به چپ و راست منحرف شوید, این انحراف خود باعث بازی کردن ابزار در محل نصب می شود و احتمال درآمدن ابزار را چند برابر می کند. حتی یک پاندول بسیار کوچک نیز می تواند دریل گرانقیمت شما را به سنگ بکوبد و یا آن را نا کارآمد نماید. در رولکوبی از پایین باید کل دقتتان را به کار ببرید تا رولها را هنگام صعود در بهترین نقطه نصب کنید که کار بسیار مشکلی است. هیچگاه مسیری که از پایین رولکوبی می شود نمی تواند بی نقص باشد زیرا نقطه نصب رولها به شرایط صعود, درجه صعود و نوع نصب ابزار بستگی دارد نه اصول لازم برای نصب میانی (این اصول توضیح داده خواهد شد). مسیر گشایش شده از پایین به دلیل آنکه نقاط میانی ان نظم لازم را نخواهند داشت نسبت به مسیر گشایش شده از بالا قابل تمیز است. به هر حال در دیواره های بلند , بسیار کم تردد و صعودهایی که زمان کافی برای تمرکز بر روی نصب میانیها وجود ندارد از این روش استفاده می گردد. 2- برعکس حالت قبل اگر طناب خود را به کارگاه نصب نمودید و به حالت قرقره یا فرود مسیر را پایین آمدید و از بالا به پایین رولها را نصب نمودید روش رولکوبی از بالا انجام داده اید. این روش دقت بالاتری نسبت به روش قبل دارد. چون طناب شما به کارگاه متصل است تمرکز بیشتری برای انتخاب نقطه های میانی و همچنین استقرار کاملتری برای نصب آنها دارید. برای مسیرهای اسپورت و پر تردد باید از همین روش استفاده نمایید تا مسیر گشایش شده توسط شما دارای حد اکثر ایمنی و جذابیت باشد. به دلیل آنکه اغلب گشایشها در این حالت انجام می گیرد ما نیز براساس همین روش کار خود را ادامه می دهیم. طراحی اولیه مسیر : اولین گام در طراحی مسیر این است که زیر مسیر در مقابل آن ایستاده و در ذهن خود با توجه به اشکال سنگها و در نظر گرفتن یک راستا بودن مسیر حدود کلی نقاط میانی را بر اساس موقعیت گیره ها تخمین بزنیم. جزییات دقیقتر موقعیت میانیها را در طول صعود دیده و انتخاب می کنیم.   ابزار مورد نیاز و چیدمان ابزار بر روی هارنس : اگر امکان آن وجود دارد که بالای مسیر رفته و از بالا برای برقراری و نصب کارگاه اقدام کنیم این کار را انجام می دهیم در غیر این صورت باید از پایین با نصب ابزار به محل پیش فرض کارگاه رفته و در آنجا کارگاه را به صورت موقت و کمک ابزار و یا اگر امکان آن باشد به صورت زنجیری و رول برقرار نماییم. بنابراین حالا باید آماده صعود شویم اگر هدف ما فقط صعود و نصب موقت کارگاه است تنها ابزارهای صعود را همراه می بریم و به جهت امنیت تجهیزاتی مانند دریل و سبکی در صعود, لازم نیست دریل, چکش و سایر ابزارهای نصب رول را همراه ببریم. در چنین حالتی پس از رسیدن به کارگاه و نصب موقت کارگاه طناب را از کارگاه قرقره نموده فرود می کنیم و مجددا ابزارهای نصب رول و دریل را همراه خود به بالا می بریم تا کارگاه زنجیری را نصب کنیم, دقت کنید که ابتدا کارگاه مطمئن را نصب می کنیم و در این مرحله و پیش از پاکسازی مسیر اقدام به دریل کاری برای میانیها نمی کنیم. پیش از آغاز صعود برای نصب کارگاه و مراحل بعدی در نصب رولهای میانی باید ابزارهای مورد نیاز را با یک چیدمان مناسب و کار آمد بر روی هارنس خود سازماندهی نماییم. باید کلیه ابزارها مانند دریل, چکش, آچار و سایر لوازم با یک خود حمایت به بدن اتصال یابد. در گشایشهای بسیاری پیش آمده که آچار یا رول سقوط کرده و به حمایتچی آسیب رسانده است. ابزارها باد در روی هارنس تعادل داشته و راحت باشند. دسترسی به آنها و جاگذاری آنها نیز باید روان باشد. حمل دریل به دلیل قیمت و وزن بالا حساسیت بیشتری دارد با توجه به حجم و وزن دریل می توانید روشهای مختلفی را برای حمل آن در نظر بگیرید. بهتر است یکی از اولویتهای شما در انتخاب دریل سبکی و کم حجمی آن باشد. با چنین دریلی قدرت مانور و حمل بیشتری دارید و در نهایت می توانید سوراخهای بهتری برای رولها در صخره ایجاد نمایید. یکی از روشهایی که آقای دانیل دو لاک در حمل دریلهایی که 2.5 تا سه کیلو وزن دارند استفاده می نماید (البته حداقل 18 آمپر داشته باشند) به این صورت است که یک تسمه فلزی با پهنای حدود یک سانت و بلندی به اندازه تسمه کمری هارنس را به کنار بدنه دریل مثل یک قلاب متصل کرده و دریل را مانند یک کلت کمری روی هارنس آویزان می کند. در این حالت چون دریل کاملا روی کمر در نزدیکترین حالت به بدن استقرار دارد, بالاترین تعادل را دارد. برداشتن و گذاشتن آن هم بسیار ساده است. یک تسمه 60 سانت را هم می توان از شانه حمایل نمود و خود حمایت دریل را به این تسمه اتصال داد. اتصال حمایت دریل, چکش و آچار به تسمه شانه راحتی کار بیشتری در هنگام کار دارد تا نصب آن بر روی هارنس. نکته مهم دیگری که در هنگام حمل دریل باید به آن توجه کرد آن است که در زمان حمل دریل و پیش از آغاز سوراخکاری مته را بر روی آن نصب ننمایید. زیرا اگر مته بر روی دریل نصب باشد و در حمل ضربه ای به مته اصابت نماید , این ضربه باعث کج شدن و انحراف اجزای داخلی دریل می گردد و دریل دیگر قادر به صاف سوراخ کردن نمی باشد. مته را باید جداگانه مثلا در داخل کیسه پودر حمل نمایید. رولها , صفحه ها , مهره ها و واشرهایشان را به تعداد مورد نیاز بر داریم , صفحه ها را داخل رول می اندازیم بعد واشر را انداخته و بعد پیچها را تا انتها می بندیم , دقت کنید پیچها را تا انتها می بندیم تا هم صفحه ها کمتر بازی کنند و هم مهره ها در اثر برخورد با طناب و سایر تجهیزات باز نشوند. حالا ست های رول و صفحه را از شیار کارابین خورصفحه ها داخل یک کارابین ساده می اندازیم و به هارنس خود متصل می نماییم. اگر قرار است از پایین به بالا رولها را نصب نماییم رولها و صفحه ها را می توان داخل کیسه پودر خود انداخت تا امکان دسترسی سریعتر به آنها برقرار باشد. یک تسمه کوییک فیکس به خود متصل می نماییم و به انتهای آن یک هوک وصل می کنیم. این ابزار به ما کمک می کند تا به بهترین موقعیت برای نصب میانیها در نقطه مورد نظر دست یابیم. بهتر است دو یا سه ابزارمیانی مثل فرند هم همراه خود داشته باشیم تا در صورت لزوم برای جاگیری مناسب مقابل نقاط از آنها استفاده کنیم. لازم به ذکر است که به هیچ وجه نباید از کوییک فیکس به عنوان خود حمایت استفاده نمایید. ابزار مورد نیاز دیگر آچار شماره 17 است. این آچار نیز به همان تسمه حمایل حمایت می خورد و روی یک کری تول سایز کوچک (می توان از کارابین ساده هم استفاده کرد) متصل می گردد. چکش هم به همین صورت روی تسمه حمایل حمایت می خورد و روی کری تول سایز کوچک یا کارابین ساده استقرار پیدا می کند. وسیله دیگری که به آن نیاز خواهید داشت یک شلنگ کوچک با قطر بین 7 تا 9 میلیمتر جهت تخلیه پودر سنگ از درون سوراخ دریل کاری شد ه است. طول این شلنگ باید تا 60 سانت بلندی داشته باشد تا سر شما دورتر از سوراخ قرار گیرد و پودر سنگ پس از فوت کردن به داخل چشم شما نرود. از شلنگهای قطر کوچکتر استفاده نکنید زیرا این شلنگها رطوبت دهان را به داخل سوراخ وارد می کنند و باعث می شوند تا رولهای قرار گرقته در سوراخ سریعتر زنگ زده و پوسیده شوند. میتوانید یک طنابچه نازک و کوتاه را با چسب زینک به شلنگ خود متصل نمایید و این طنابچه را به هارنس خود وصل نمایید. از دیگر وسیله های مورد نیاز دستکش و عینک کار است که هنگام کار بسیار مفید خواهند بود.همچنین بهتراست همراه خود یک فرچه سیمی هم ببرید تا در صورت لزوم محل رول ها را تمیز کنید. نصب کارگاه: پس از رسیدن به نقطه کارگاه آماده خواهید بود تا کارگاه را نصب نمایید. مهمترین قسمت یک مسیر کارگاه آن است. بهترین نوع کارگاه خصوصا برای مسیرهای اسپورت و پر تردد کارگاه زنجیری با دو نقطه اتکا است. رولهای کارگاه زنجیری در مسیرهای پر تردد 12 میلیمتری انتخاب می گردد در مسیرهای کم ترددتر می توان از یک رول 10 و یک رول 12 میلیمتر استفاده کرد. قطر زنجیر کارگاه باید حداقل هشت میلیمتر و حلقه های بزرگ انتهایی حداقل 10 میلیمتر ضخامت داشته باشند. نکته مهم در انتخاب زنجیر, جوش حلقه هاست که باید از داخل جوش داده شوند و قابل اطمینان باشند. در انتهای زنجیرها باید از دو حلقه عمود بر هم استفاده شود تا حلقه انتهایی کمی از سنگ فاصله بگیرد و طناب بر سنگ سایش نداشته باشد. رعایت اصول زیر در انتخاب نقطه نصب کارگاه الزامیست: - کارگاه باید حتما در امتداد مسیر قرار گرفته باشد. - حلقه انتهایی کارگاه که طناب از آن عبور می کند باید معلق باشد و به سنگ سایش نداشته باشد. در صعود, خود حمایتها را به حلقه بالایی متصل می نماییم. - با ضربه چکش چند ضربه آرام به نقطه مورد نظر و اطراف آن می زنیم تا ببینیم صدای سنگ موج دار و گنگ است (صدای مرده) یا سوت دار و زیر (صدای جان). اگر صدا سوت دار و زیر است نشانه ریشه دار بودن و استحکام سنگ می باشد. - بهتر است ارتفاع کارگاه در حالتی که در کارگاه ایستاده اید طوری باشد که حلقه انتهایی آن در مقابل چشم شما قرار گیرد. این حالت کمک می کند تا هم وزن خود را راحت تر روی آن قرار دهید و هم برحمایت از بالا مسلط باشید. - اگر طناب شما در نقطه نزدیک به کارگاه مثلا در حدود دو متری کارگاه (یا لبه طاقچه ای که روی آن ایستاده اید) با لبه تیز سنگ سایش دارد کارگاه را تا آنجا که امکان دارد بالاتر میزنیم تا زاویه طناب در لبه تحت سایش سنگ بزرگتر شده و فشار کمتری به طناب وارد گردد. - سنگی که روی آن کارگاه نصب می گردد حتما باید ریشه دار باشد و فرسایش آن را شکننده و ترد نکرده باشد. همچنین در مسیر ریزش آب نباشد. - نقطه مورد نظر باید حد اقل 15 سانت از شکافها و شکستها فاصله داشته باشد. - ابتدا رول پایین را که به حلقه ها نزدیکتر است نصب میکنیم تا تعلیق حلقه انتهایی تنظیم شود و بعد رول بالا را نصب می کنیم. - زاویه کارگاه باید کمتر از 60 درجه باشد, ایده ال کمتر از 30 درجه است. - فاصله دو رول بیشتر از 15 سانت باشد. تفاوت زیادی ندارد که وزن روی رول پایین باشد و رول بالا پشتیبان آن باشد و یا بر عکس وزن روی رول بالا باشد. رولها اگر خوب نصب شوند تحمل بار 24 کیلو نیوتن را خواهند داشت که این مسئله عملا در صعودها اتفاق نمی افتد. پس از انتخاب صحیح نقطه مورد نظر آماده سوراخکاری می شویم. سوراخکاری : برای خرید دریل باید تحقیقات کافی انجام دهید و بر اساس نوع کار, نوع سنگ, زمان تخلیه، شارژ و وزن، اقدام به خریداری دریل نمایید. تنها بایدهایی که در خرید دریل مد نظر قرار می گیرد ولتاژ آن است که باید حداقل 18 آمپر باشد و حتما حالت چکشی داشته باشد و دیگر آنکه قدرت مته آن بالاتر از 1/5 ژول در سنگهای نرمتر و بالای 1/7 در سنگهای سختتر باشد. از بهترین برندهای این گونه دریلها هیلتی و بوش هستند البته متابو هم خوب است. مدلهای در برند هیلتی و مدلهای جی بی اچ  18 ولت و  جی بی اچ 36 ولت  TE2 , TE4 , TE6 در برند بوش دریلهای مخصوص این کار می باشد. مشکلترین سوراخکاری مربوط به رلهای کارگاه است زیرا شما نقطه حمایتی بالاتری ندارید و خود باید آن را توسط ابزار ایجاد نمایید. باید از ابزارها و به خصوص هوکهای خود طوری استفاده نمایید که استقرار شما دقیقا مقابل نقاط مورد نظر برای دریل کاری قرار گیرد. بهترین حالت آن است که استقرار شما طوری باشد که دنده های قفسه سینه شما در مقابل این نقاط قرار گیرد تا بتوانید به صورت مسلط و دستهای افتاده بدون فشار با حداکثر نیرو دریل را برای سوراخکاری در دست بگیرید. اگر استقرار شما راحت نباشد و یا به چپ, راست, بالا و یا پایین نقاط مورد نظر برای دریل کاری منحرف باشد آنگاه مجبورید دست خود را در حالتی که دریل چند کیلویی را در دست دارید به طرف نقطه ها دراز کنید که این باعث می شود تا دستان شما به زودی خسته شوند و کم کم از حالت قائم به سوراخ خارج شده و سوراخهای کجی ایجاد نمایید. اگر قرار است تا چندین رول را نصب کنید حتما با جاگیری مناسب از تخلیه زودرس انرژی خود جلوگیری نمایید. پس از استقرار مناسب با قرار دادن صفحه پایینی زنجیر روی سنگ به طور دقیق نقطه مورد نظر برای دریل کاری را علامت می گذاریم , این کار باعث می شود تا ناصافیهای زیر صفحه را تشخیص داده و برای معلق بودن حلقه انتهایی صفحه را کمی جابه جا کنیم. گاهی اوقات هم لازم است تا با توجه به شکل سنگ صفحه را تنها چند درجه بچرخانیم. پیش از آغاز دریل کاری ناصافیهای موجود در زیر صفحه و مسیر حلقه ها را با حداقل ضربات آرام چکش صاف می کنیم و پوسته های شل را از سنگ جدا می کنیم. در اینجا دقت کنید که بیش از حد نیاز به سنگ ضربه وارد نسازید زیرا اینکار می تواند پیوستگی مولکولهای سنگ را کاهش دهد و آن را مستعد شکست نماید. حالا مته را نصب نموده و آماده سوراخکاری می شویم. جنس و مرغوبیت مته بسیار مهم است, مته های غیر مرغوب سوراخها را کمی بزرگتر و یا کمی کوچکتر از اندازه دلخواه سوراخ می کنند. این باعث می شود تا رولها یا به سختی داخل بروند و یا اینکه داخل سوراخ لق بخورند. در مته های نا مرغوب همچنین تخلیه خاکه های سنگ به صورت کامل انجام نمی گیرد و انباشت خاکه ها سبب ناصاف شدن سوراخ می گردد. اگر سنگ خیلی سفت باشد حتی یک مته خوب هم در آن به سرعت خراب می شود و کیفیت سوراخکاری آن پایین می آید (یعنی سوراخ ناصاف, کمی بزرگتر و یا کمی کوچکتر می شود). حتما پیش از آغاز سوراخکاری دریل را با یک تیک روشن کنید تا مطمئن شوید مته در جهت عقربه های ساعت می چرخد. اگر جهت چرخش دریل در خلاف چرخش عقربه های ساعت باشد نه تنها سنگ را سوراخ نمی کند بلکه مته شما را از بین می برد و شارژ دریل را هم تخلیه می کند. جهت چرخش مته با یک دگمه بر روی دریل تنظیم می شود و بسیار پیش آمده است که نادانسته این دکمه فشرده شده و بدون اینکه خودمان بدانیم جهت چرخش دریل تغییر کرده است. بنابراین حتما لحظه قبل از دریل کاری این تست را انجام دهید. حالا عینک محافظ چشم را می گذاریم و دستکشهای کارمان را می پوشیم. مهمترین بخش کار در یک سوراخکاری اولین چرخشهای دریل بر روی سنگ است. مسئله ای که اهمیت فوق العاده ای در یک سوراخکاری دارد آن است که سوراخ نسبت به سطح سنگ 90 درجه و عمود بر سنگ ایجاد گردد. از زوایای مختلف به مته خود نگاه کنید تا از عمود بودن خط مته خود برسنگ مطمئن شوید. همانطور که گفته شد اولین چرخشهای مته بسیار مهم است چون در این چرخشها مته روی سنگ میلغزد (مخصوصا اگر سنگ سفت و صاف باشد) و در نقطه ای غیر از نقطه تعیین شده وارد سنگ می شود. در اینجا استقرار راحت و مناسب همانطور که توضیح داده شد بسیار کمک کننده است. از طرف دیگر از ابتدای دریل کاری بهتر است با حد اکثر دور موتور (با فشردن کامل دکمه دریل ) شروع به دریل کاری شود و به این صورت نباشد که در ابتدا دریل را باسرعت کم شروع کنیم و کم کم سرعت را افزایش دهیم. در طول کل مرحله سوراخکاری با سرعت یکنواخت و حداکثر سرعت بدون کم و زیاد کردن دور موتور دریل کاری را ادامه می دهیم. قبل از انکه مته ها داغ شوند به آنها استراحت دهید. در طول دریل کاری یک سوراخ , یک یا دو بار دریل را در حالت چرخش از سوراخ خارج می کنیم و مجددا به سوراخ وارد می کنیم و به کار خود ادامه می دهیم. این کار هم باعث می شود تا مته ها سرد شوند و هم انکه خاکه های سنگ از سوراخ تخلیه گردند. همیشه باید یک سانت بیشتر از طول مورد نیاز برای سوراخکاری یک رول مته کاری کنیم. این به آن دلیل است که هرگاه در پایان کار دیدیم محل رولها نامناسب است و یا به هر دلیلی این رول باید حذف شود, آن رول را به راحتی بعد از باز کردن مهره و صفحه آن با چند ضربه چکش به داخل سوراخ می فرستیم. اگر بخواهیم مسیری استاندارد داشته باشیم این گونه تصحیح مسیرها چه در همان مقطع و چه در سالهای آینده اجتناب ناپذیر است. برای آنکه طول یا عمق سوراخ را به اندازه لازم و کافی سوراخ کنیم می توان روی مته را با چسب زینک علامت گزاری کرد تا طول سوراخ مورد نظر کوتاه یا بلند نشود. به هیچ وجه برای خارج کردن مته از سوراخ جهت چرخش دریل را تغییر نمی دهیم و در همان جهت با روشن کردن دریل می توانیم دریل را به راحتی بیرون بکشیم. درانتهای کار نیز دریل را به دقت در جای خود نصب می نماییم. بعد با شلنگ به داخل سوراخ یک بار فوت می کنیم. این فوت کردن نباید زیاد باشد چون رطوبت را وارد سوراخ می نماید. در اینجا دریل کاری ما به اتمام رسیده و سوراخ آماده نصب رول می باشد.   نصب رول و آچار کاری : برای آنکه قطعات کوچک تشکیل دهنده رولها مثل مهره, واشر و صفحه ها از دست ما خارج نشوند آنها را به صورت سوار شده وارد سوراخ می کنیم. به این صورت که صفحه را ابتدا داخل پیچ می اندازیم و بعد واشر را انداخته و مهره را تا دو سانت از سر پیچ می بندیم. البته قبل از صعود در سازماندهی ابزار رولها را به همین صورت روی هارنس خود نصب کرده ایم و در واقع تنها کاری که ما انجام میدهیم آن است که مهره را که تا انتها بسته ایم را تا دو سانت مانده به سر پیچ باز می کنیم. دقت کنید چون می خواهیم چکش کاری کنیم مهره را تا سر پیچ باز نمی کنیم چون ضربات ناگهانی چکش به مهره برخورد کرده و رزوه های پیچ را معیوب می نماید. پس از قرار دادن مجموعه پیچ و صفحه روی سوراخ با یک دست صفحه را در دست خود نگه می داریم و با دست دیگر توسط چکش به آرامی به پیچ ضربه وارد می کنیم. نکته ظریف در اینجا آن است که باید هنگام چکش کاری صفحه را با یک دست خود طوری نگاه داریم که رزوه های پیچ در حرکت به داخل سوراخ به لبه های صفحه گیر نکند در غیر این صورت ممکن است به رزوه های پیچ آسیب برسد. جاگیری مناسب شما باعث می شود که هر دو دست برای انجام این عملیات آزاد باشد. پس از آنکه پیچ تا نزدیک مهره به داخل سوراخ رفت مجددا مهره را تا دو سه میل مانده به انتهای پیچ باز می کنیم, این بار با دقت بیشتری که چکش به مهره برخورد نکند به پیچ ضربه وارد می کنیم و دو سانت انتهایی رول را نیز به داخل سوراخ وارد می کنیم. حالا نوبت سفت کاری و آچار کشی مهره است که حساس ترین مرحله در نصب رولهای 10 میلیمتر می باشد. در رولهای چینی چون گوه انتهایی آنها به خوبی عمل نمی کند و ممکن است گوه در انتهای پیچ یا باز نشود و یا اصلا عمل نکند. برای جلوگیری از چنین مسئله ای قبل از آچار کشی باید توسط یک کوئیک درا یا خود حمایت وزن خود را روی صفحه رول بیاندازیم. این نیرو مانند یک الاکلنگ گوه انتهای پیچ را با جداره سوراخ درگیر می نماید و باعث تسریع در عملکرد گوه می گردد. بنابراین پس از وارد نمودن وزن روی صفحه با آچار نمره 17 در رولهای 10 میلیمتر و با آچار نمره 19 در رولهای 12 میلیمتر کار سفت کردن مهره را آغاز می کنیم. در این حالت دقت کنید تا صفحه عمود باشد. انتخاب آچار مناسب نیز در این مرحله کار به ما کمک می کند. اگر آچار حالت رینگی و انتهای خمیده باشد بهتر است زیرا به صفحه گیر نمی کند و می توانید بدون برداشتن آچار به صورت یکنواخت آچار را بچرخانید. همچنین به جهت وارد ننمودن نیروی اضافه بر رول (نیروی بیشتر از ترک رول) بهتر است از آچارهای کوتاه استفاده گردد. نیروی مناسب برای سفت کردن مهره روی رول را اصطلاحا ترک می گویند که کمپانی تولید کننده مقدار آن را در بروشور محصول خود قید می نمایند. به عنوان مثال رول هیلتی نیروی ترک 28 نیوتن دارند. بهتر است که مقدار این نیرو را بدانیم و در سفت کردن مهره ها از یک ترک متر استفاده نماییم. ترکمترها آچارهایی هستند که با دریافت میزان نیروی ترک هر پیچ مهره ان را تنها تا همان اندازه سفت می کنند. در کشور ما به دلیل قیمت بالای این وسیله و رواج نداشتن استفاده از آن معمولا از همین آچارهای معمولی استفاده می گردد. رولهای 10 میلیمتری چینی که رولهای ضعیفتری نسبت به رولهای 12 میلیمتری می باشند در برابر نیروی چرخشی آچار مقاومت خیلی بالایی ندارند. به همین علت زیاد سفت کردن یا کم سفت کردن مهره ها نقش بسزایی در استحکام و طول عمر این رولها دارد. اگر ترک متر ندارید مقدار این سفت کردن با تجربه حاصل می شود ولی به عنوان یک معیار می توانید هنگام سفت کردن دست خود را کاملا به صفحه نزدیک کنید و با حداقل شعاع بر آچار نیرو وارد نمایید. در بعضی از موارد حتی آچارها را می برند تا نیروی اضافه بر روی رولها وارد نگردد. در هنگام سفت شدن مهره هم برای سفت کاری نهایی انگشت کوچک خود را در انتهای آچار انداخته و آچار را می چرخانیم. پیش از سفت کردن نهایی مهره یک بار دیگر به صفحه نگاه می کنیم تا ببینیم حالت عمود بودن آن در اثر چرخش مهره عوض نشده باشد. در رولهای 12 میلیمتری حساسیت در مورد اضافه نیرو وارد کردن روی مهره ها وجود ندارد و می توانید مهره ها را کاملا سفت نمایید. پاکسازی مسیر: با نصب کارگاه مهمترین نقطه اتکا مسیر صعود برقرار می گردد. در این مرحله پیش از علامتگزاری مسیر باید مسیر را پاکسازی کنیم زیرا در اثر پاکسازی شکل مسیر کمی دستخوش تغییر می گردد و تعدادی از گیره ها از بین می رود و تعدادی گیره های جدید از زیر خاکهای انباشته شده یا سنگهای لق پاکسازی شده بیرون می آید. بنابراین از بالا به پایین شروع به پاکسازی کامل مسیر می نماییم. این کار برای بسیار از کوهنوردان خوش آیند نیست و وقت کافی برای آن صرف نمی کنند. اما برای ایمن سازی مسیر برای این کار باید بیشتر از کل مراحل قبل وقت صرف نمایید. اهمیت پاکسازی در مناطق پر ترددتر چندین برابر بیشتر است و گاهی این کار چند روز به طول می انجامد. به یاد داشته باشید که کار شما یک عمل مسئولانه است و شما در برابر کسانی که در آینده از این مسیرها استفاده می کنند مسئولیت خواهید داشت. بنا براین برای این کار با دقت و حوصله وقت کافی بگذارید. در پاکسازی هر عامل خطر ساز و مانع مانند درختچه, بوته, سنگهای لق, خاک و گل و لای را که در طول مسیر و حتی بالاتر نیز وجود دارد به پایین می ریزیم. لبه های تیز سنگها در محلی که طناب روی سنگ کشیده میشود صاف می گردد. برای اینکار به وسایلی مانند بورس سیمی , جارو , چکش و دیلم نیاز خواهید داشت. دستکش و عینک در این مرحله نیز مورد نیاز است. مناسبترین ابزار در این حالت برای فرود روی طناب گری گری میباشد , چون در بعضی جاها نه تنها لازم است که شما فرود بیایید بلکه باید کمی هم روی طناب بالا بیایید تا زیر و روی سنگهای لق را بررسی نمایید. در چنین حالتی با داشتن گری گری به راحتی می توانید روی طناب بالا هم بروید. به یاد دشته باشید که اگر در جایی لازم شد تا دست ترمز خود را از طناب غیر باردار زیر خود رها کنید تا از هر دودست خود در پاکسازی استفاده کنید, یک متر طناب زیر گری گری خود را یک گره سردست می زنیم تا اگر به هر دلیلی قفل خودکار گری گری روی طناب عمل نکرد این گره آن را نگه دارد. پس از اتمام کار و نگاه داشتن مجدد طناب ترمز گره را باز می کنیم. لازم است تا همراه خود یومار و تسمه پا هم داشته باشیم چون ممکن است در جایی معلق شده و لازم به انجام عملیات صعود میمونی شویم. همراه داشتن چند ابزار میانی , هوک با کوئیک فیکس و خود حمایت نیز برای موقعیت گیری لازم است. چکش نوع بلند با تیشه بلند برای شل کردن سنگها و انداختن سنگها بسیار کار آمد است و می تواند کار یک دیلم کوچک را برای شما انجام دهد. برای شروع, طناب را از کارگاه عبور داده  به صورت فیکس روی آن برای پاکسازی آرام فرود می کنیم. اضافه طناب زیر خود را به صورت گوشواره ای در کنار خود با یک تسمه کوچک جمع می کنیم تا سنگهای فرو ریخته حاصل از پاکسازی به طناب شما اصابت ننمایند. حمایتچی شما هم باید در مکان امنی قرار گیرد. تمیز کردن کامل مسیرهای اسپورت بخشی از گشایش مسیر است حتی گلهایی که در مسیر وجود دارند باید پاکسازی گردند. اگر عقیده دارید که از بین بردن گیاهان در مسیر آسیب رساندن به طبیعت است می توانید در جای دیگری یک درخت یا بوته گل بکارید. به یاد داشته باشید اگر قرار باشد تا مسیر گشایش شده توسط شما را دیگران هم صعود نمایند این گیاهان به خودی خود از بین خواهند رفت. اگر مسیر گشایش شده به سبک آلپی صعود می شود و یا ارتفاع مسیر بالاست می توان از پاکسازی مسیر صرف نظر کرد. از خطرناکترین قسمتهای پاکسازی, انداختن سنگهای بزرگ و لق مسیر به پایین است. استحکام یا عدم استحکام انها را ابتدا با دیدن ترکها و گسستها تشخیص می دهیم و بعد با چند ضربه چکش به آنها و شنیدن صدای مرده یا صدای جان لق بودن سنگ را بهتر تشخیص می دهیم. سنگهای بزرگ را با دیلم و فشار دست و پا می توان حرکت داده و کم کم در آستانه انداختن قرار داد و هنگام افتادن ابتدا استقرار مناسبی را به خود می دهیم و بعد ضربه نهایی برای افتادن را به سنگ وارد می کنیم. به هنگام انداختن سنگها حتما دستکش بپوشید. وقتی سنگها را حرکت میدهید مراقب حشرات سمی یا مارهایی که امکان دارد در پشت سنگها باشند باشید. درختچه ها را باید از ریشه در آورد و اگر امکان آن وجود ندارد باید با اره ان را ببرید. معمولا حجم خاک و خرده سنگها در شکافها بیشتر است و زمان و حوصله بیشتری برای پاکسازی این مسیرها باید به خرج دهید. گیره های پا و دست بخصوص گیره های اصتحکاکی باید با بورس سیمی به خوبی تمیز شوند. همینطور روی کلیه گیره های کلیدی مسیر باید از گرد و خاک تمیز شود تا دست و پا روی این گیره ها نلغزد. به یاد داشته باشید که همیشه از بالا به پایین پاکسازی می کنیم. معمولا برای تمیز شدن کامل مسیر چند مرحله باید مسیر را صعود و فرود کنیم تا قسمتهای از یاد رفته را به طور کامل پاکسازی کنیم. علامت گذاری میانیها : تا اینجا شما چند مرحله مسیر را صعود و فرود کرده اید و نسبت به مسیر آشناتر شده اید برای انکه میانیها را با دقت بیشتری نصب کنید از فاصله دورتر یک بار دیگر کل مسیر را بررسی می نماییم. اگر با دوست خود مشورت می کنید. بهترین وسیله برای نشان دادن نقاط از دور چراغهای لیزریست. حالا برای علامتگذاری میانیها یک تکه گچ را در کیسه پودر انداخته و مسیر را به صورت قرقره صعود می کنیم. به یاد داشته باشید که تنها گیره های مسیر و شکل سنگهاست که مسیر را به ما نشان خواهند داد بنابراین کلیه تمایلات شخصی خود در خلق نوع خاصی از مسیر را به تعلیق در آورید. هنگام صعود حتی متر به متر هم که شده روی طناب بنشینید و با دقت به گیره ها و مسیر نگاه کنید, خود را جای نفر صعود قرار دهید, حرکات مختلف را باز سازی کنید و در نهایت با علامتگذاری مناسب مسیر دلچسبی را خلق نمایید. نقطه مورد نظر برای میانیها را از سه دیدگاه مورد بررسی قرار داده وعلامتگذاری می نماییم. 1- فواصل سه میانی اول : سه میانی اول به دلیل احتمال برخورد با زمین از حساسیت بیشتری برخوردار است. اگر در مسیر طاقچه یا بیرون زدگی سطحی از صخره وجود دارد که احتمال برخورد خطرناک با آن در هنگام پاندولی وجود دارد این قانون از آن عارضه به بعد نیز باید رعایت گردد. - فاصله اولین میانی از سطح زمین بیشتر از یک قد و یک دست باشد و معمولا ارتفاع آن از سه یا حداکثر چهار متر تجاوز نمی کند. (بسته به شکل مسیر دارد) - فاصله دومین میانی از میانی اول کمتر از نصف فاصله سطح زمین تا میانی اول باشد. - فاصله میانی سوم از میانی دوم نیز کمتراز نصف فاصله سطح زمین تا میانی دوم باشد. 2-  حرکت طناب از میانیها و در طول مسیر: به طور کلی حرکت طناب در میانیها باید روان و با حداقل سایش با سطح سنگ باشد. در این خصوص باید موارد زیر را مد نظر قرار داد. - وقتی کوئیک در او نصب می گردد , هیچکدام از کارابینهای کوئیک دراو روی برآمدگی نباشند. - نقطه نصب رول میانی در جایی انتخاب می شود که وقتی صعود کننده کارابین بالایی کوئیک دراو خود را داخل میانی انداخت , کارابین پایین کوئیک دراو معلق بماند یا حداقل با سنگ کمی فاصله داشته باشد. - کل میانیها باید در یک راستا باشند زیرا نصب زیگزاگی و زاویه دار میانیها باعث بالا رفتن فاکتور سقوط می گردد. - در صورت وجود لبه های تیز طاقچه ها یا عوارض دیگر سنگ که به ناچار طناب در آنجا سایش دارد میانی بعد از آن را تا انجا که امکان دارد بالاتر نصب می کنیم تا زاویه طناب بزرگتر شده و فشار سایش طناب روی سنگ کمتر شود. البته باید تیزی این لبه ها در نقطه سایش با طناب تا آنجا که امکان دارد توسط چکش گرفته شود. - اگر در مسیر صعود شکافهای کوچک و بزرگ قرار دارد میانیها به صورتی باشند که حتی المقدور طناب از مسیر لاخ این شکافها عبور ننماید. - میانیها طوری نصب شوند که نه صفحه ها , نه کوئیک دراوها پس از نصب روی میانی و نه طناب رد شده از کوئیک دراو در روی گیره های مسیر خصوصا گیره های کلیدی دست و پا نباشند. 3- شرایط سطح سنگ : همانطور که در نصب کارگاه نیز گفته شد در نقطه مورد نظر برای میانی از نظر شرایط سطحی سنگ باید موارد زیر را در نطر گرفت : - حداقل 15 سانت از شکاف فاصله داشته باشد. - سطح صاف برای قرار دادن صفحه روی آن در نظر گرفته شود یا با چکش صاف شود. پوسته های ناپایدار سطحی توسط چکش جدا شود. - حتما با صدای ضربه چکش عدم وجود ترک یا شکست را در سنگ تست کنیم. 3- نوع حرکات در درجه صعود: اطلاع از اصول طراحی مسیر کمک بسیاری در تعین نقاط میانی می کند. نصب میانی برای یک مسیر با درجه پایینتر بسیار مشکلتر است از نصب میانی در مسیر درجه بالاتر, زیرا در مسیرهای با درجه پایین تعداد گیره ها بیشتر است و حرکات روی آنها حالتها متفاوتی دارد اما در مسیر درجه بالا گیره ها کمتر هستند و تعیین مسیر راحتتر است. طبق یک قائده کلی گشاینده مسیر تنها میتواند مسیری هم سطح درجه خود و یا درجات پایینتر از خود را به نحو مطلوب گشایش نماید چون صعود مسیرهایی با درجات بالاتر حرکات و فنونی دارد که فردی با درجه پایینتر نمی تواند آنها را پیش بینی نماید و در نتیجه تعین نقاط میانی برای این فرد در این مسیر ایده آل نخواهد بود. قضاوت در مورد بهترین نقطه میانی بر عهده شماست که چه نوع حرکتی را برای صعود کننده این مسیر در نظر می گیرید. میانیهای شما بهتر است در دسترس گیره هایی باشد که بتوان یک دست خود را از روی آن برداشت و با دست دیگر طناب را داخل میانی انداخت. سوراخکاری و نصب میانیها : پس از علامتگذاری نقاط میانی توسط گچ نوبت رسیده به سوراخکاری میانیها. دریل کاری نقاط میانی دقیقا مشابه عملیات و استقرار در نصب کارگاه است که توضیح آن قبلا آورده شد. نصب میانیها به مراتب صاده تر از نصب کارگاه است زیرا حالا شما روی طناب قرقره هستید و خیلی راحت می توانید با دریل خود و طبق اصولی که گفته شد روی علامتهایی که قبلا زده اید دریل کاری کنید. پس از ایجاد سوراخ نیز دقیقا طبق روشی که در نصب کارگاه گفته شد عمل می گردد. تنها به یاد داشته باشید که اگر از رولهای 10 میلیمتر مخصوصا انواع چینی آن استفاده میکنید حتما قبل از آچار کشی بار روی صفحه بیاندازید تا گوه انتهایی به موقع عمل کند و در سفت کردن نهایی مهره زیاده روی نکنید و مقدار نیروی ترک لازم برای آچارکشی را با روشهایی که گفته شد تنظیم نمایید. پایان کار و تهیه توپو یا راهنمای مسیر: حالا دیگر کار گشایش مسیر به پایان رسیده است و شما و دوستانتان می توانید بارها مسیر را صعود نمایید. حتما از دوستانتان سوالاتی مانند سوالات زیر را بپرسید تا نتیجه کارتان را از دیدگاه های مختلف ببینید و ایرادات کار برای شما ملموس گردد. احساس شما در طول صعود چگونه بود؟ ایرادات کار را در کجا می بینید ؟ آیا میانیها در نقاط مناسبی نصب شده بودند؟ آیا مسیر تمیز و ایمن بود ؟ پیشنهادات شما چیست؟ اگر چند صعود کننده به این پرسشها پاسخ دهد اطلاعات بی طرفانه و مفیدی از کار خود به دست خواهید آورد . لازم به یاد آوریست که همیشه کار ایده آل از آب در نمی آید. همیشه نقایصی در کار وجود خواهد داشت زیرا شما در زمان گشایش سعی کردید تا با دیدتان در همان لحظه بهترین کار را انجام دهید. ممکن است در پایان کار موارد دیگری برای شما روشن شود که قبلا آنها را نمی دیدید. بنابراین تحمل پذیری خود را در برابر نظر دیگران بالا ببرید و به تجربه پذیری خود ایمان داشته باشید. اگر متوجه شدید که بخشی از مسیر ایراد جدی دارد به راحتی می توانید آن رول را باز کرده و چون از قبل یک سانت برای موارد اشتباه بیشتر سوراخ کرده اید آن رول را با چکش به داخل سوراخ بفرستید و این رول را حذف نمایید. در پایان از مسیرتان در زاویه ای مناسب و با نور روز مناسب عکس واضحی تهیه کنید و کلیه عوارض مهم مسیر را در عکس با علایم اختصاری نشان دهید. اطلاعات دیگر نظیر : نام مسیر , درجه سختی , طول مسیر , نام گشاینده , نوع کارگاه , موقعیت مسیر و هر اطلاعاتی که می تواند مفید باشد را در آن قید نمایید. ارسال این گزارش به هیئتها و فدراسیون موجب آگاهی سایر سنگنوردان خواهد شد و اگر یک مسیر مجموعه ای داشته باشید حتی می تواند به عنوان یک جاذبه مناسب برای علاقه مندان به شمار رود.
دیواره نوردی ایمن »   دوره دیواره نوردی ایمن Bolting بر اساس طرح درس آقای دانیل دولاک نویسنده : شهرام فرهنگی به نام خدا مقدمه نویسنده: بی شک سنگنوردی یکی از جذابترین و پر طرفدارترین رشته های ورزش کوهنوردی می باشد که مانند هر رشته ورزشی دیگر استانداردهای خاص خود را داراست. با توجه به پر خطر بودن این رشته رعایت این استانداردها از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به اذعان کارشناسان داخلی و خارجی متد سنگنوردی در کشور ما چهل سال از استانداردهای جهانی عقبتر است. خوشبختانه رویکرد مثبت فدراسیون کوهنوردی و صعودهای ورزشی در برگزاری دوره های مختلف گام مهمی است در کاستن این عقب ماندگی. از جمله این دوره های مهم برگزاری کلاس دیواره نوردی ایمن با حضور مربیان فرانسوی بوده است که در آن نحوه گشایش مسیرهای ایمن و استاندارد برای صعودهای ورزشی ودیواره ای آموزش داده شده است. بی شک شنیده یا دیده ایم حوادث بزرگ و کوچکی که در اثر نقص کارگاهها و یا میانیهای مسیر برای ما و یا همنوردان ما به وقوع پیوسته است. رویکرد یکساله فدراسیون در پرداختن به مقوله آموزش ایمن سازی مسیرهای سنگنوردی بی شک نهالی است که در آینده نزدیک در کشور به بار خواهد نشست و فاصله چند ده ساله استانداردهای داخلی را با استانداردهای روز دنیا کاهش خواهد داد. این کتابچه تماما براساس آموزشهایی است که این دو مربی فرانسوی آقای دانیل دولاک  و گی در کلاس دیواره نوردی ایمن (مقدماتی) در منطقه بیستون مطرح نمودند. اینجانب نهایت دقت را بعمل آورده تا تعهد خویش را در انعکاس دقیق همه نکات به انجام رسانم. امیدوارم این مختصر گامی باشد در مسیر ارتقای ایمنی و متد های گشایش مسیر در کشور ما. شهرام فرهنگی آبان ماه هزار و سیصد و نود و سه   مقدمه دانیل دو لاک : گشایش مسیر یک کار هنریست. یک نوع طراحی است که سالیان درازی از گشاینده مسیر به یادگار می ماند. بخشی از کار تمیز کردن مسیر از کلیه عوارض خطر ساز است تا صعود کننده احساس راحتی و ایمنی نماید. این عوامل خطر ساز می تواند سنگهای بزرگ چندین تنی , درختچه ها و گیاهان مسیر و یا خاکریزه های روی گیره های دست و پا باشد. هدف ما از گشایش مسیر رسیدن به قله به هر قیمت نیست. بلکه خلق کردن یک مسیر زیبا و ایمن است. باید تعصب داشته باشیم تا مسیر زیبا و ماندگار شود. لازمه فعالیت در این عرصه آن است که هم به سنگ و هم به گشاینده مسیر احترام بگذاریم، زیرا در ایده آل ترین حالت هم ممکن است نقایصی وجود داشته باشد. پس بهتر است که نماینده اخلاق باشیم و تحمل پذیری خود را بالا ببریم. تعیین محل : اولین قدم برای گشایش مسیر انتخاب منطقه گشایش مسیر است. بهتر است منطقه ای که انتخاب می کنیم دارای پتانسیل های زیر باشد. 1- قابلیت گشایش مجموعه ای از مسیرها را داشته باشد. همیشه گشایش یک مجموعه مسیر در یک منطقه بهتر است از گشایش چندین تک مسیر در منطقه های مختلف. با یک دید کلی می توان به پتانسیل منطقه در به وجود آوردن مسیرهای کافی پی برد. 2- منطقه مورد نظر قابلیت گشایش درجات مختلفی از مسیر ها را داشته باشد تا اعضای یک گروه که تواناییهای متفاوتی دارند بتوانند همه در کنار هم زیر نظر مربی صعود نمایند. 3- امکانات رفاهی منطقه مانند سطح صاف و امن پای مسیر برای نشستن سنگنوردان, نزدیکی به جاده و آب. یافتن مناطقی با این مشخصات ارزش سرمایه گزاری را دارد و شما می توانید با رای زنی و مشورت با هیئتها و گروهها برای گشایش مسیرهایتان کمک آنها را نیز جذب نمایید. باید اهمیت این کار در جذب جوانان علاقه مند و برگزاری برنامه هایی مانند جشنواره ها و مسابقات به آنها گوشزد گردد. متاسفانه دیده شده است که مسیری در منطقه ای گشایش شده و آن مسیر توسط اشخاص دیگری تخریب شده است. تخریب کنندگان یا افراد محلی هستند که حضور سنگنوردان را در حوضه محل زندگی خود نمی پسندند و یا سنگنوردانی هستند که به واسطه مخالفت و یا معاندت و ... دست به تخریب مسیر میزنند. بنابراین بهتر آن است که اگر در منطقه ای اقدام به گشایش می نمایید با مشورت افراد محلی و جلب توجه آنها این کار را انجام دهید. همچنین بهتر است کارها را تیمی انجام دهید و با سنگنوردان منطقه مشورت کنید و با آنها گروهی این کار را انجام دهید. به این وسیله دیدمان نسبت به کار و شرایط آن بازتر خواهد شد. تعین مسیر : حالا که منطقه را انتخاب کردیم نوبت می رسد به تعین مسیرها. در اینجا باید نگاه دقیق به کل منطقه بیاندازیم و مسیرهای احتمالی را در نظر بگیریم. با تجربه و دیدی که داریم مسیر مورد نظر را انتخاب می کنیم و طرح کلی مسیر را از دور با تعیین حدودی کارگاهها و میانیها در ذهن خود ترسیم می نماییم. به یاد داشته باشید که خلق کردن یک مسیر بر اساس آن چیزیست که سنگها به ما دیکته می کنند نه آنچه که میل ماست. توصیه دیگر آنکه هیچگاه نباید برای ایجاد یک گیره سنگ را خراب کنیم بلکه مسیر را تنها باید از طبیعت بگیریم. برای طراحی ذهنی مسیر و مشورت با همطناب خود در زیر دیواره می توانید از چراغهای لیزری با برد بالا استفاده نمایید تا گیره ها را دقیقتر به یکدیگر نشان دهید. یکی از نکات در تعیین مسیر آن است که خط صعود باید در یک امتداد و بدون شکست باشد. زیرا هر شکست باعث بالا رفتن فاکتور سقوط می گردد. بنابراین مسیر ها را در ذهن خود در یک راستا در نظر می گیریم .در نهایت این صخره است که مسیر را به ما نشان می دهد یعنی به گیره ها نگاه می کنیم تا گیره ها ما را هدایت نمایند. نکته مهم دیگر آن است که کل مسیر یکدست و با یک درجه صعود گشایش گردد. طول مسیر نیز مهم است و باید ارتفاع آن متناسب با درجه مسیر باشد. انواع رول: امروزه رولها به دو دسته چسبی و خشک تقسیم می گردند. نصب رول چسبی بسیار پیچیده است. اگر می خواهید رول چسبی را نصب نمایید ابتدا باید حدود سیصد رول خشک را نصب نموده تا به تبحر کافی در استفاده از رولهای چسبی دست پیدا کنید. زیرا در رولهای چسبی امکان حذف رول دیگر وجود ندارد اما در رولهای خشک این امکان فراهم است. برای انتخاب رول باید نوع سنگ را بشناسیم و متناسب با سنگ رول را انتخاب نماییم. در سنگهای نرم , ماسه ای و شکننده استفاده از رول چسبی اجباری است چون این رول بسیار قابل اطمینان است و با صخره یکی می شود همچنین عمر بالایی نیز دارد. از دیگر محسنات این رول آن است که زنگ نمی زند, فشار روی آن تاثیر ندارد, آب و مواد اسیدی که سنگ تولید می کند روی این رولها کمتر تاثیر دارد, قیمت این رولها هم بالاتر است. استفاده از رولهای خشک که نقطه فیکس شدن آنها در سنگ گوه انتهایی آن می باشد، برای سنگهای نرم چون گوه انتهایی در سنگ خوب فیکس نمی شود به هیچ وجه توصیه نمی شود، اما در سنگهای سفت و گرانیتی می توانید با اطمینان از رولهای خشک استفاده نمایید. در مناطق نزدیک به دریا باید از رولهای ضد زنگ استفاده نمود. در اینجا دقت کنید که بخشهای داخلی رول هم باید از مواد ضد زنگ ساخته شده باشند نه آنکه فقط روکش ضد زنگ داشته باشد. در اغلب رولهای نامرغوب پوسیدگی از درون بدنه رول آغاز می شود. امروزه در کشورهای پیشرفته تر در اغلب مسیرها از رولهای چسبی استفاده می شود اما در ایران استفاده از رولهای خشک مرسوم است بنابراین ما هم در اینجا تنها نحوه استفاده از رولهای خشک را مورد بررسی قرار می دهیم. در استفاده از رولهای خشک باید دقت کنیم تا این رولها به خوبی و درست نصب گردند خصوصا در انواع رایج چینی آن باید نهایت دقت را به کار ببریم تا به طرز صحیح نصب گردند , در غیر این صورت مقاومت آن به شدت کاهش پیدا خواهد کرد. از انجا که هر نقطه باید توانایی تحمل فاکتور دو را داشته باشد بنابراین هر رول باید بتواند تا 24 کیلو نیوتن را تحمل نماید. رولهای خشک در قطرها و اندازه های مختلفی وجود دارد. این نوع رولها در قطر های 8 , 10 و 12 میلیمتر وجود دارند که البته به هیچ وجه نباید از رولهای با قطر 8 میلیمتر و کمتر از 10 میلیمتر در گشایشها استفاده نمود. طول رولها هم کمتر از 8 سانت نباشد. در کشورهای اروپایی استاندارد استفاده رولهای خشک به قطرهای 12 میلیمتر ارتقا پیدا کرده است و از رولهای با قطر 10 میلیمتر تنها در مسیرهای بسیار کم تردد و بلند استفاده می گردد. در کشور ما اغلب از رولهای 10 میلیمتر استفاده می شود که البته نصب آنها حساسیت بیشتری دارد خصوصا اگر از نوع چینی باشد. نصب رولهای 12میلیمتر به دلیل استحکام بالاتر حساسیت کمتری دارد . ما در این مقاله نیز از رولهای 10 میلیمتر استفاده می نماییم. یکی از نکته های مهم آن است که برای رولهای 12 میلیمتر حتما از صفحه با قطر سوراخ بزرگتر استفاده گردد , به هیچ وجه نباید قطر شیار رول خور 10 میلیمتری صفحه ها را خودمان گشاد کنیم. ما مجاز به تغییر ساختار کارخانه ای صفحه ها نیستیم. برای رولهای 12 میلیمتری باید صفحه هایی با قطر شیار مناسب 12 میلیمتر پیدا کنیم. رول ها دارای یک واشر نیز می باشند که این واشرها بین صفحه و مهره قرار داده می شود. با وجود کوچکی نصب واشر ها اهمیت ویژه ای دارد. اگر سطح سنگ در زیر صفحه تا حد کمی نامتقارن باشد واشرها زاویه این ناصافی را تا حدودی خنثی می نمایند و همچنین تاثیر به سزایی در فیکس شدن صفحه و نچرخیدن صفحه ها به دور رول دارند.   دو روش رولکوبی از پایین و رولکوبی از بالا : بسته به نوع صعود و شرایط صخره دو حالت رولکوبی وجود دارد. 1-  اگر همزمان هم صعود می کنید و هم رولها را از پایین به بالا نصب می نمایید در این صورت رولکوبی شما از پایین به بالاست که بسیار دشوار است زیرا علاوه بر در نظر گرفتن شرایط نصب رولها باید چند ابزار نیز در نقطه ای بالاتر از محل مورد نظر برای عملیات سوراخکاری و آچار کاری نصب نمایید. قرار دادن ابزارها به گونه ای باید باشد که استقرار شما را درست در مقابل نقطه مورد نظر فیکس نماید. اگر این طور نباشد شما برای انجام عملیات رولکوبی نیاز دارید به چپ و راست منحرف شوید, این انحراف خود باعث بازی کردن ابزار در محل نصب می شود و احتمال درآمدن ابزار را چند برابر می کند. حتی یک پاندول بسیار کوچک نیز می تواند دریل گرانقیمت شما را به سنگ بکوبد و یا آن را نا کارآمد نماید. در رولکوبی از پایین باید کل دقتتان را به کار ببرید تا رولها را هنگام صعود در بهترین نقطه نصب کنید که کار بسیار مشکلی است. هیچگاه مسیری که از پایین رولکوبی می شود نمی تواند بی نقص باشد زیرا نقطه نصب رولها به شرایط صعود, درجه صعود و نوع نصب ابزار بستگی دارد نه اصول لازم برای نصب میانی (این اصول توضیح داده خواهد شد). مسیر گشایش شده از پایین به دلیل آنکه نقاط میانی ان نظم لازم را نخواهند داشت نسبت به مسیر گشایش شده از بالا قابل تمیز است. به هر حال در دیواره های بلند , بسیار کم تردد و صعودهایی که زمان کافی برای تمرکز بر روی نصب میانیها وجود ندارد از این روش استفاده می گردد. 2- برعکس حالت قبل اگر طناب خود را به کارگاه نصب نمودید و به حالت قرقره یا فرود مسیر را پایین آمدید و از بالا به پایین رولها را نصب نمودید روش رولکوبی از بالا انجام داده اید. این روش دقت بالاتری نسبت به روش قبل دارد. چون طناب شما به کارگاه متصل است تمرکز بیشتری برای انتخاب نقطه های میانی و همچنین استقرار کاملتری برای نصب آنها دارید. برای مسیرهای اسپورت و پر تردد باید از همین روش استفاده نمایید تا مسیر گشایش شده توسط شما دارای حد اکثر ایمنی و جذابیت باشد. به دلیل آنکه اغلب گشایشها در این حالت انجام می گیرد ما نیز براساس همین روش کار خود را ادامه می دهیم. طراحی اولیه مسیر : اولین گام در طراحی مسیر این است که زیر مسیر در مقابل آن ایستاده و در ذهن خود با توجه به اشکال سنگها و در نظر گرفتن یک راستا بودن مسیر حدود کلی نقاط میانی را بر اساس موقعیت گیره ها تخمین بزنیم. جزییات دقیقتر موقعیت میانیها را در طول صعود دیده و انتخاب می کنیم.   ابزار مورد نیاز و چیدمان ابزار بر روی هارنس : اگر امکان آن وجود دارد که بالای مسیر رفته و از بالا برای برقراری و نصب کارگاه اقدام کنیم این کار را انجام می دهیم در غیر این صورت باید از پایین با نصب ابزار به محل پیش فرض کارگاه رفته و در آنجا کارگاه را به صورت موقت و کمک ابزار و یا اگر امکان آن باشد به صورت زنجیری و رول برقرار نماییم. بنابراین حالا باید آماده صعود شویم اگر هدف ما فقط صعود و نصب موقت کارگاه است تنها ابزارهای صعود را همراه می بریم و به جهت امنیت تجهیزاتی مانند دریل و سبکی در صعود, لازم نیست دریل, چکش و سایر ابزارهای نصب رول را همراه ببریم. در چنین حالتی پس از رسیدن به کارگاه و نصب موقت کارگاه طناب را از کارگاه قرقره نموده فرود می کنیم و مجددا ابزارهای نصب رول و دریل را همراه خود به بالا می بریم تا کارگاه زنجیری را نصب کنیم, دقت کنید که ابتدا کارگاه مطمئن را نصب می کنیم و در این مرحله و پیش از پاکسازی مسیر اقدام به دریل کاری برای میانیها نمی کنیم. پیش از آغاز صعود برای نصب کارگاه و مراحل بعدی در نصب رولهای میانی باید ابزارهای مورد نیاز را با یک چیدمان مناسب و کار آمد بر روی هارنس خود سازماندهی نماییم. باید کلیه ابزارها مانند دریل, چکش, آچار و سایر لوازم با یک خود حمایت به بدن اتصال یابد. در گشایشهای بسیاری پیش آمده که آچار یا رول سقوط کرده و به حمایتچی آسیب رسانده است. ابزارها باد در روی هارنس تعادل داشته و راحت باشند. دسترسی به آنها و جاگذاری آنها نیز باید روان باشد. حمل دریل به دلیل قیمت و وزن بالا حساسیت بیشتری دارد با توجه به حجم و وزن دریل می توانید روشهای مختلفی را برای حمل آن در نظر بگیرید. بهتر است یکی از اولویتهای شما در انتخاب دریل سبکی و کم حجمی آن باشد. با چنین دریلی قدرت مانور و حمل بیشتری دارید و در نهایت می توانید سوراخهای بهتری برای رولها در صخره ایجاد نمایید. یکی از روشهایی که آقای دانیل دو لاک در حمل دریلهایی که 2.5 تا سه کیلو وزن دارند استفاده می نماید (البته حداقل 18 آمپر داشته باشند) به این صورت است که یک تسمه فلزی با پهنای حدود یک سانت و بلندی به اندازه تسمه کمری هارنس را به کنار بدنه دریل مثل یک قلاب متصل کرده و دریل را مانند یک کلت کمری روی هارنس آویزان می کند. در این حالت چون دریل کاملا روی کمر در نزدیکترین حالت به بدن استقرار دارد, بالاترین تعادل را دارد. برداشتن و گذاشتن آن هم بسیار ساده است. یک تسمه 60 سانت را هم می توان از شانه حمایل نمود و خود حمایت دریل را به این تسمه اتصال داد. اتصال حمایت دریل, چکش و آچار به تسمه شانه راحتی کار بیشتری در هنگام کار دارد تا نصب آن بر روی هارنس. نکته مهم دیگری که در هنگام حمل دریل باید به آن توجه کرد آن است که در زمان حمل دریل و پیش از آغاز سوراخکاری مته را بر روی آن نصب ننمایید. زیرا اگر مته بر روی دریل نصب باشد و در حمل ضربه ای به مته اصابت نماید , این ضربه باعث کج شدن و انحراف اجزای داخلی دریل می گردد و دریل دیگر قادر به صاف سوراخ کردن نمی باشد. مته را باید جداگانه مثلا در داخل کیسه پودر حمل نمایید. رولها , صفحه ها , مهره ها و واشرهایشان را به تعداد مورد نیاز بر داریم , صفحه ها را داخل رول می اندازیم بعد واشر را انداخته و بعد پیچها را تا انتها می بندیم , دقت کنید پیچها را تا انتها می بندیم تا هم صفحه ها کمتر بازی کنند و هم مهره ها در اثر برخورد با طناب و سایر تجهیزات باز نشوند. حالا ست های رول و صفحه را از شیار کارابین خورصفحه ها داخل یک کارابین ساده می اندازیم و به هارنس خود متصل می نماییم. اگر قرار است از پایین به بالا رولها را نصب نماییم رولها و صفحه ها را می توان داخل کیسه پودر خود انداخت تا امکان دسترسی سریعتر به آنها برقرار باشد. یک تسمه کوییک فیکس به خود متصل می نماییم و به انتهای آن یک هوک وصل می کنیم. این ابزار به ما کمک می کند تا به بهترین موقعیت برای نصب میانیها در نقطه مورد نظر دست یابیم. بهتر است دو یا سه ابزارمیانی مثل فرند هم همراه خود داشته باشیم تا در صورت لزوم برای جاگیری مناسب مقابل نقاط از آنها استفاده کنیم. لازم به ذکر است که به هیچ وجه نباید از کوییک فیکس به عنوان خود حمایت استفاده نمایید. ابزار مورد نیاز دیگر آچار شماره 17 است. این آچار نیز به همان تسمه حمایل حمایت می خورد و روی یک کری تول سایز کوچک (می توان از کارابین ساده هم استفاده کرد) متصل می گردد. چکش هم به همین صورت روی تسمه حمایل حمایت می خورد و روی کری تول سایز کوچک یا کارابین ساده استقرار پیدا می کند. وسیله دیگری که به آن نیاز خواهید داشت یک شلنگ کوچک با قطر بین 7 تا 9 میلیمتر جهت تخلیه پودر سنگ از درون سوراخ دریل کاری شد ه است. طول این شلنگ باید تا 60 سانت بلندی داشته باشد تا سر شما دورتر از سوراخ قرار گیرد و پودر سنگ پس از فوت کردن به داخل چشم شما نرود. از شلنگهای قطر کوچکتر استفاده نکنید زیرا این شلنگها رطوبت دهان را به داخل سوراخ وارد می کنند و باعث می شوند تا رولهای قرار گرقته در سوراخ سریعتر زنگ زده و پوسیده شوند. میتوانید یک طنابچه نازک و کوتاه را با چسب زینک به شلنگ خود متصل نمایید و این طنابچه را به هارنس خود وصل نمایید. از دیگر وسیله های مورد نیاز دستکش و عینک کار است که هنگام کار بسیار مفید خواهند بود.همچنین بهتراست همراه خود یک فرچه سیمی هم ببرید تا در صورت لزوم محل رول ها را تمیز کنید. نصب کارگاه: پس از رسیدن به نقطه کارگاه آماده خواهید بود تا کارگاه را نصب نمایید. مهمترین قسمت یک مسیر کارگاه آن است. بهترین نوع کارگاه خصوصا برای مسیرهای اسپورت و پر تردد کارگاه زنجیری با دو نقطه اتکا است. رولهای کارگاه زنجیری در مسیرهای پر تردد 12 میلیمتری انتخاب می گردد در مسیرهای کم ترددتر می توان از یک رول 10 و یک رول 12 میلیمتر استفاده کرد. قطر زنجیر کارگاه باید حداقل هشت میلیمتر و حلقه های بزرگ انتهایی حداقل 10 میلیمتر ضخامت داشته باشند. نکته مهم در انتخاب زنجیر, جوش حلقه هاست که باید از داخل جوش داده شوند و قابل اطمینان باشند. در انتهای زنجیرها باید از دو حلقه عمود بر هم استفاده شود تا حلقه انتهایی کمی از سنگ فاصله بگیرد و طناب بر سنگ سایش نداشته باشد. رعایت اصول زیر در انتخاب نقطه نصب کارگاه الزامیست: - کارگاه باید حتما در امتداد مسیر قرار گرفته باشد. - حلقه انتهایی کارگاه که طناب از آن عبور می کند باید معلق باشد و به سنگ سایش نداشته باشد. در صعود, خود حمایتها را به حلقه بالایی متصل می نماییم. - با ضربه چکش چند ضربه آرام به نقطه مورد نظر و اطراف آن می زنیم تا ببینیم صدای سنگ موج دار و گنگ است (صدای مرده) یا سوت دار و زیر (صدای جان). اگر صدا سوت دار و زیر است نشانه ریشه دار بودن و استحکام سنگ می باشد. - بهتر است ارتفاع کارگاه در حالتی که در کارگاه ایستاده اید طوری باشد که حلقه انتهایی آن در مقابل چشم شما قرار گیرد. این حالت کمک می کند تا هم وزن خود را راحت تر روی آن قرار دهید و هم برحمایت از بالا مسلط باشید. - اگر طناب شما در نقطه نزدیک به کارگاه مثلا در حدود دو متری کارگاه (یا لبه طاقچه ای که روی آن ایستاده اید) با لبه تیز سنگ سایش دارد کارگاه را تا آنجا که امکان دارد بالاتر میزنیم تا زاویه طناب در لبه تحت سایش سنگ بزرگتر شده و فشار کمتری به طناب وارد گردد. - سنگی که روی آن کارگاه نصب می گردد حتما باید ریشه دار باشد و فرسایش آن را شکننده و ترد نکرده باشد. همچنین در مسیر ریزش آب نباشد. - نقطه مورد نظر باید حد اقل 15 سانت از شکافها و شکستها فاصله داشته باشد. - ابتدا رول پایین را که به حلقه ها نزدیکتر است نصب میکنیم تا تعلیق حلقه انتهایی تنظیم شود و بعد رول بالا را نصب می کنیم. - زاویه کارگاه باید کمتر از 60 درجه باشد, ایده ال کمتر از 30 درجه است. - فاصله دو رول بیشتر از 15 سانت باشد. تفاوت زیادی ندارد که وزن روی رول پایین باشد و رول بالا پشتیبان آن باشد و یا بر عکس وزن روی رول بالا باشد. رولها اگر خوب نصب شوند تحمل بار 24 کیلو نیوتن را خواهند داشت که این مسئله عملا در صعودها اتفاق نمی افتد. پس از انتخاب صحیح نقطه مورد نظر آماده سوراخکاری می شویم. سوراخکاری : برای خرید دریل باید تحقیقات کافی انجام دهید و بر اساس نوع کار, نوع سنگ, زمان تخلیه، شارژ و وزن، اقدام به خریداری دریل نمایید. تنها بایدهایی که در خرید دریل مد نظر قرار می گیرد ولتاژ آن است که باید حداقل 18 آمپر باشد و حتما حالت چکشی داشته باشد و دیگر آنکه قدرت مته آن بالاتر از 1/5 ژول در سنگهای نرمتر و بالای 1/7 در سنگهای سختتر باشد. از بهترین برندهای این گونه دریلها هیلتی و بوش هستند البته متابو هم خوب است. مدلهای در برند هیلتی و مدلهای جی بی اچ  18 ولت و  جی بی اچ 36 ولت  TE2 , TE4 , TE6 در برند بوش دریلهای مخصوص این کار می باشد. مشکلترین سوراخکاری مربوط به رلهای کارگاه است زیرا شما نقطه حمایتی بالاتری ندارید و خود باید آن را توسط ابزار ایجاد نمایید. باید از ابزارها و به خصوص هوکهای خود طوری استفاده نمایید که استقرار شما دقیقا مقابل نقاط مورد نظر برای دریل کاری قرار گیرد. بهترین حالت آن است که استقرار شما طوری باشد که دنده های قفسه سینه شما در مقابل این نقاط قرار گیرد تا بتوانید به صورت مسلط و دستهای افتاده بدون فشار با حداکثر نیرو دریل را برای سوراخکاری در دست بگیرید. اگر استقرار شما راحت نباشد و یا به چپ, راست, بالا و یا پایین نقاط مورد نظر برای دریل کاری منحرف باشد آنگاه مجبورید دست خود را در حالتی که دریل چند کیلویی را در دست دارید به طرف نقطه ها دراز کنید که این باعث می شود تا دستان شما به زودی خسته شوند و کم کم از حالت قائم به سوراخ خارج شده و سوراخهای کجی ایجاد نمایید. اگر قرار است تا چندین رول را نصب کنید حتما با جاگیری مناسب از تخلیه زودرس انرژی خود جلوگیری نمایید. پس از استقرار مناسب با قرار دادن صفحه پایینی زنجیر روی سنگ به طور دقیق نقطه مورد نظر برای دریل کاری را علامت می گذاریم , این کار باعث می شود تا ناصافیهای زیر صفحه را تشخیص داده و برای معلق بودن حلقه انتهایی صفحه را کمی جابه جا کنیم. گاهی اوقات هم لازم است تا با توجه به شکل سنگ صفحه را تنها چند درجه بچرخانیم. پیش از آغاز دریل کاری ناصافیهای موجود در زیر صفحه و مسیر حلقه ها را با حداقل ضربات آرام چکش صاف می کنیم و پوسته های شل را از سنگ جدا می کنیم. در اینجا دقت کنید که بیش از حد نیاز به سنگ ضربه وارد نسازید زیرا اینکار می تواند پیوستگی مولکولهای سنگ را کاهش دهد و آن را مستعد شکست نماید. حالا مته را نصب نموده و آماده سوراخکاری می شویم. جنس و مرغوبیت مته بسیار مهم است, مته های غیر مرغوب سوراخها را کمی بزرگتر و یا کمی کوچکتر از اندازه دلخواه سوراخ می کنند. این باعث می شود تا رولها یا به سختی داخل بروند و یا اینکه داخل سوراخ لق بخورند. در مته های نا مرغوب همچنین تخلیه خاکه های سنگ به صورت کامل انجام نمی گیرد و انباشت خاکه ها سبب ناصاف شدن سوراخ می گردد. اگر سنگ خیلی سفت باشد حتی یک مته خوب هم در آن به سرعت خراب می شود و کیفیت سوراخکاری آن پایین می آید (یعنی سوراخ ناصاف, کمی بزرگتر و یا کمی کوچکتر می شود). حتما پیش از آغاز سوراخکاری دریل را با یک تیک روشن کنید تا مطمئن شوید مته در جهت عقربه های ساعت می چرخد. اگر جهت چرخش دریل در خلاف چرخش عقربه های ساعت باشد نه تنها سنگ را سوراخ نمی کند بلکه مته شما را از بین می برد و شارژ دریل را هم تخلیه می کند. جهت چرخش مته با یک دگمه بر روی دریل تنظیم می شود و بسیار پیش آمده است که نادانسته این دکمه فشرده شده و بدون اینکه خودمان بدانیم جهت چرخش دریل تغییر کرده است. بنابراین حتما لحظه قبل از دریل کاری این تست را انجام دهید. حالا عینک محافظ چشم را می گذاریم و دستکشهای کارمان را می پوشیم. مهمترین بخش کار در یک سوراخکاری اولین چرخشهای دریل بر روی سنگ است. مسئله ای که اهمیت فوق العاده ای در یک سوراخکاری دارد آن است که سوراخ نسبت به سطح سنگ 90 درجه و عمود بر سنگ ایجاد گردد. از زوایای مختلف به مته خود نگاه کنید تا از عمود بودن خط مته خود برسنگ مطمئن شوید. همانطور که گفته شد اولین چرخشهای مته بسیار مهم است چون در این چرخشها مته روی سنگ میلغزد (مخصوصا اگر سنگ سفت و صاف باشد) و در نقطه ای غیر از نقطه تعیین شده وارد سنگ می شود. در اینجا استقرار راحت و مناسب همانطور که توضیح داده شد بسیار کمک کننده است. از طرف دیگر از ابتدای دریل کاری بهتر است با حد اکثر دور موتور (با فشردن کامل دکمه دریل ) شروع به دریل کاری شود و به این صورت نباشد که در ابتدا دریل را باسرعت کم شروع کنیم و کم کم سرعت را افزایش دهیم. در طول کل مرحله سوراخکاری با سرعت یکنواخت و حداکثر سرعت بدون کم و زیاد کردن دور موتور دریل کاری را ادامه می دهیم. قبل از انکه مته ها داغ شوند به آنها استراحت دهید. در طول دریل کاری یک سوراخ , یک یا دو بار دریل را در حالت چرخش از سوراخ خارج می کنیم و مجددا به سوراخ وارد می کنیم و به کار خود ادامه می دهیم. این کار هم باعث می شود تا مته ها سرد شوند و هم انکه خاکه های سنگ از سوراخ تخلیه گردند. همیشه باید یک سانت بیشتر از طول مورد نیاز برای سوراخکاری یک رول مته کاری کنیم. این به آن دلیل است که هرگاه در پایان کار دیدیم محل رولها نامناسب است و یا به هر دلیلی این رول باید حذف شود, آن رول را به راحتی بعد از باز کردن مهره و صفحه آن با چند ضربه چکش به داخل سوراخ می فرستیم. اگر بخواهیم مسیری استاندارد داشته باشیم این گونه تصحیح مسیرها چه در همان مقطع و چه در سالهای آینده اجتناب ناپذیر است. برای آنکه طول یا عمق سوراخ را به اندازه لازم و کافی سوراخ کنیم می توان روی مته را با چسب زینک علامت گزاری کرد تا طول سوراخ مورد نظر کوتاه یا بلند نشود. به هیچ وجه برای خارج کردن مته از سوراخ جهت چرخش دریل را تغییر نمی دهیم و در همان جهت با روشن کردن دریل می توانیم دریل را به راحتی بیرون بکشیم. درانتهای کار نیز دریل را به دقت در جای خود نصب می نماییم. بعد با شلنگ به داخل سوراخ یک بار فوت می کنیم. این فوت کردن نباید زیاد باشد چون رطوبت را وارد سوراخ می نماید. در اینجا دریل کاری ما به اتمام رسیده و سوراخ آماده نصب رول می باشد.   نصب رول و آچار کاری : برای آنکه قطعات کوچک تشکیل دهنده رولها مثل مهره, واشر و صفحه ها از دست ما خارج نشوند آنها را به صورت سوار شده وارد سوراخ می کنیم. به این صورت که صفحه را ابتدا داخل پیچ می اندازیم و بعد واشر را انداخته و مهره را تا دو سانت از سر پیچ می بندیم. البته قبل از صعود در سازماندهی ابزار رولها را به همین صورت روی هارنس خود نصب کرده ایم و در واقع تنها کاری که ما انجام میدهیم آن است که مهره را که تا انتها بسته ایم را تا دو سانت مانده به سر پیچ باز می کنیم. دقت کنید چون می خواهیم چکش کاری کنیم مهره را تا سر پیچ باز نمی کنیم چون ضربات ناگهانی چکش به مهره برخورد کرده و رزوه های پیچ را معیوب می نماید. پس از قرار دادن مجموعه پیچ و صفحه روی سوراخ با یک دست صفحه را در دست خود نگه می داریم و با دست دیگر توسط چکش به آرامی به پیچ ضربه وارد می کنیم. نکته ظریف در اینجا آن است که باید هنگام چکش کاری صفحه را با یک دست خود طوری نگاه داریم که رزوه های پیچ در حرکت به داخل سوراخ به لبه های صفحه گیر نکند در غیر این صورت ممکن است به رزوه های پیچ آسیب برسد. جاگیری مناسب شما باعث می شود که هر دو دست برای انجام این عملیات آزاد باشد. پس از آنکه پیچ تا نزدیک مهره به داخل سوراخ رفت مجددا مهره را تا دو سه میل مانده به انتهای پیچ باز می کنیم, این بار با دقت بیشتری که چکش به مهره برخورد نکند به پیچ ضربه وارد می کنیم و دو سانت انتهایی رول را نیز به داخل سوراخ وارد می کنیم. حالا نوبت سفت کاری و آچار کشی مهره است که حساس ترین مرحله در نصب رولهای 10 میلیمتر می باشد. در رولهای چینی چون گوه انتهایی آنها به خوبی عمل نمی کند و ممکن است گوه در انتهای پیچ یا باز نشود و یا اصلا عمل نکند. برای جلوگیری از چنین مسئله ای قبل از آچار کشی باید توسط یک کوئیک درا یا خود حمایت وزن خود را روی صفحه رول بیاندازیم. این نیرو مانند یک الاکلنگ گوه انتهای پیچ را با جداره سوراخ درگیر می نماید و باعث تسریع در عملکرد گوه می گردد. بنابراین پس از وارد نمودن وزن روی صفحه با آچار نمره 17 در رولهای 10 میلیمتر و با آچار نمره 19 در رولهای 12 میلیمتر کار سفت کردن مهره را آغاز می کنیم. در این حالت دقت کنید تا صفحه عمود باشد. انتخاب آچار مناسب نیز در این مرحله کار به ما کمک می کند. اگر آچار حالت رینگی و انتهای خمیده باشد بهتر است زیرا به صفحه گیر نمی کند و می توانید بدون برداشتن آچار به صورت یکنواخت آچار را بچرخانید. همچنین به جهت وارد ننمودن نیروی اضافه بر رول (نیروی بیشتر از ترک رول) بهتر است از آچارهای کوتاه استفاده گردد. نیروی مناسب برای سفت کردن مهره روی رول را اصطلاحا ترک می گویند که کمپانی تولید کننده مقدار آن را در بروشور محصول خود قید می نمایند. به عنوان مثال رول هیلتی نیروی ترک 28 نیوتن دارند. بهتر است که مقدار این نیرو را بدانیم و در سفت کردن مهره ها از یک ترک متر استفاده نماییم. ترکمترها آچارهایی هستند که با دریافت میزان نیروی ترک هر پیچ مهره ان را تنها تا همان اندازه سفت می کنند. در کشور ما به دلیل قیمت بالای این وسیله و رواج نداشتن استفاده از آن معمولا از همین آچارهای معمولی استفاده می گردد. رولهای 10 میلیمتری چینی که رولهای ضعیفتری نسبت به رولهای 12 میلیمتری می باشند در برابر نیروی چرخشی آچار مقاومت خیلی بالایی ندارند. به همین علت زیاد سفت کردن یا کم سفت کردن مهره ها نقش بسزایی در استحکام و طول عمر این رولها دارد. اگر ترک متر ندارید مقدار این سفت کردن با تجربه حاصل می شود ولی به عنوان یک معیار می توانید هنگام سفت کردن دست خود را کاملا به صفحه نزدیک کنید و با حداقل شعاع بر آچار نیرو وارد نمایید. در بعضی از موارد حتی آچارها را می برند تا نیروی اضافه بر روی رولها وارد نگردد. در هنگام سفت شدن مهره هم برای سفت کاری نهایی انگشت کوچک خود را در انتهای آچار انداخته و آچار را می چرخانیم. پیش از سفت کردن نهایی مهره یک بار دیگر به صفحه نگاه می کنیم تا ببینیم حالت عمود بودن آن در اثر چرخش مهره عوض نشده باشد. در رولهای 12 میلیمتری حساسیت در مورد اضافه نیرو وارد کردن روی مهره ها وجود ندارد و می توانید مهره ها را کاملا سفت نمایید. پاکسازی مسیر: با نصب کارگاه مهمترین نقطه اتکا مسیر صعود برقرار می گردد. در این مرحله پیش از علامتگزاری مسیر باید مسیر را پاکسازی کنیم زیرا در اثر پاکسازی شکل مسیر کمی دستخوش تغییر می گردد و تعدادی از گیره ها از بین می رود و تعدادی گیره های جدید از زیر خاکهای انباشته شده یا سنگهای لق پاکسازی شده بیرون می آید. بنابراین از بالا به پایین شروع به پاکسازی کامل مسیر می نماییم. این کار برای بسیار از کوهنوردان خوش آیند نیست و وقت کافی برای آن صرف نمی کنند. اما برای ایمن سازی مسیر برای این کار باید بیشتر از کل مراحل قبل وقت صرف نمایید. اهمیت پاکسازی در مناطق پر ترددتر چندین برابر بیشتر است و گاهی این کار چند روز به طول می انجامد. به یاد داشته باشید که کار شما یک عمل مسئولانه است و شما در برابر کسانی که در آینده از این مسیرها استفاده می کنند مسئولیت خواهید داشت. بنا براین برای این کار با دقت و حوصله وقت کافی بگذارید. در پاکسازی هر عامل خطر ساز و مانع مانند درختچه, بوته, سنگهای لق, خاک و گل و لای را که در طول مسیر و حتی بالاتر نیز وجود دارد به پایین می ریزیم. لبه های تیز سنگها در محلی که طناب روی سنگ کشیده میشود صاف می گردد. برای اینکار به وسایلی مانند بورس سیمی , جارو , چکش و دیلم نیاز خواهید داشت. دستکش و عینک در این مرحله نیز مورد نیاز است. مناسبترین ابزار در این حالت برای فرود روی طناب گری گری میباشد , چون در بعضی جاها نه تنها لازم است که شما فرود بیایید بلکه باید کمی هم روی طناب بالا بیایید تا زیر و روی سنگهای لق را بررسی نمایید. در چنین حالتی با داشتن گری گری به راحتی می توانید روی طناب بالا هم بروید. به یاد دشته باشید که اگر در جایی لازم شد تا دست ترمز خود را از طناب غیر باردار زیر خود رها کنید تا از هر دودست خود در پاکسازی استفاده کنید, یک متر طناب زیر گری گری خود را یک گره سردست می زنیم تا اگر به هر دلیلی قفل خودکار گری گری روی طناب عمل نکرد این گره آن را نگه دارد. پس از اتمام کار و نگاه داشتن مجدد طناب ترمز گره را باز می کنیم. لازم است تا همراه خود یومار و تسمه پا هم داشته باشیم چون ممکن است در جایی معلق شده و لازم به انجام عملیات صعود میمونی شویم. همراه داشتن چند ابزار میانی , هوک با کوئیک فیکس و خود حمایت نیز برای موقعیت گیری لازم است. چکش نوع بلند با تیشه بلند برای شل کردن سنگها و انداختن سنگها بسیار کار آمد است و می تواند کار یک دیلم کوچک را برای شما انجام دهد. برای شروع, طناب را از کارگاه عبور داده  به صورت فیکس روی آن برای پاکسازی آرام فرود می کنیم. اضافه طناب زیر خود را به صورت گوشواره ای در کنار خود با یک تسمه کوچک جمع می کنیم تا سنگهای فرو ریخته حاصل از پاکسازی به طناب شما اصابت ننمایند. حمایتچی شما هم باید در مکان امنی قرار گیرد. تمیز کردن کامل مسیرهای اسپورت بخشی از گشایش مسیر است حتی گلهایی که در مسیر وجود دارند باید پاکسازی گردند. اگر عقیده دارید که از بین بردن گیاهان در مسیر آسیب رساندن به طبیعت است می توانید در جای دیگری یک درخت یا بوته گل بکارید. به یاد داشته باشید اگر قرار باشد تا مسیر گشایش شده توسط شما را دیگران هم صعود نمایند این گیاهان به خودی خود از بین خواهند رفت. اگر مسیر گشایش شده به سبک آلپی صعود می شود و یا ارتفاع مسیر بالاست می توان از پاکسازی مسیر صرف نظر کرد. از خطرناکترین قسمتهای پاکسازی, انداختن سنگهای بزرگ و لق مسیر به پایین است. استحکام یا عدم استحکام انها را ابتدا با دیدن ترکها و گسستها تشخیص می دهیم و بعد با چند ضربه چکش به آنها و شنیدن صدای مرده یا صدای جان لق بودن سنگ را بهتر تشخیص می دهیم. سنگهای بزرگ را با دیلم و فشار دست و پا می توان حرکت داده و کم کم در آستانه انداختن قرار داد و هنگام افتادن ابتدا استقرار مناسبی را به خود می دهیم و بعد ضربه نهایی برای افتادن را به سنگ وارد می کنیم. به هنگام انداختن سنگها حتما دستکش بپوشید. وقتی سنگها را حرکت میدهید مراقب حشرات سمی یا مارهایی که امکان دارد در پشت سنگها باشند باشید. درختچه ها را باید از ریشه در آورد و اگر امکان آن وجود ندارد باید با اره ان را ببرید. معمولا حجم خاک و خرده سنگها در شکافها بیشتر است و زمان و حوصله بیشتری برای پاکسازی این مسیرها باید به خرج دهید. گیره های پا و دست بخصوص گیره های اصتحکاکی باید با بورس سیمی به خوبی تمیز شوند. همینطور روی کلیه گیره های کلیدی مسیر باید از گرد و خاک تمیز شود تا دست و پا روی این گیره ها نلغزد. به یاد داشته باشید که همیشه از بالا به پایین پاکسازی می کنیم. معمولا برای تمیز شدن کامل مسیر چند مرحله باید مسیر را صعود و فرود کنیم تا قسمتهای از یاد رفته را به طور کامل پاکسازی کنیم. علامت گذاری میانیها : تا اینجا شما چند مرحله مسیر را صعود و فرود کرده اید و نسبت به مسیر آشناتر شده اید برای انکه میانیها را با دقت بیشتری نصب کنید از فاصله دورتر یک بار دیگر کل مسیر را بررسی می نماییم. اگر با دوست خود مشورت می کنید. بهترین وسیله برای نشان دادن نقاط از دور چراغهای لیزریست. حالا برای علامتگذاری میانیها یک تکه گچ را در کیسه پودر انداخته و مسیر را به صورت قرقره صعود می کنیم. به یاد داشته باشید که تنها گیره های مسیر و شکل سنگهاست که مسیر را به ما نشان خواهند داد بنابراین کلیه تمایلات شخصی خود در خلق نوع خاصی از مسیر را به تعلیق در آورید. هنگام صعود حتی متر به متر هم که شده روی طناب بنشینید و با دقت به گیره ها و مسیر نگاه کنید, خود را جای نفر صعود قرار دهید, حرکات مختلف را باز سازی کنید و در نهایت با علامتگذاری مناسب مسیر دلچسبی را خلق نمایید. نقطه مورد نظر برای میانیها را از سه دیدگاه مورد بررسی قرار داده وعلامتگذاری می نماییم. 1- فواصل سه میانی اول : سه میانی اول به دلیل احتمال برخورد با زمین از حساسیت بیشتری برخوردار است. اگر در مسیر طاقچه یا بیرون زدگی سطحی از صخره وجود دارد که احتمال برخورد خطرناک با آن در هنگام پاندولی وجود دارد این قانون از آن عارضه به بعد نیز باید رعایت گردد. - فاصله اولین میانی از سطح زمین بیشتر از یک قد و یک دست باشد و معمولا ارتفاع آن از سه یا حداکثر چهار متر تجاوز نمی کند. (بسته به شکل مسیر دارد) - فاصله دومین میانی از میانی اول کمتر از نصف فاصله سطح زمین تا میانی اول باشد. - فاصله میانی سوم از میانی دوم نیز کمتراز نصف فاصله سطح زمین تا میانی دوم باشد. 2-  حرکت طناب از میانیها و در طول مسیر: به طور کلی حرکت طناب در میانیها باید روان و با حداقل سایش با سطح سنگ باشد. در این خصوص باید موارد زیر را مد نظر قرار داد. - وقتی کوئیک در او نصب می گردد , هیچکدام از کارابینهای کوئیک دراو روی برآمدگی نباشند. - نقطه نصب رول میانی در جایی انتخاب می شود که وقتی صعود کننده کارابین بالایی کوئیک دراو خود را داخل میانی انداخت , کارابین پایین کوئیک دراو معلق بماند یا حداقل با سنگ کمی فاصله داشته باشد. - کل میانیها باید در یک راستا باشند زیرا نصب زیگزاگی و زاویه دار میانیها باعث بالا رفتن فاکتور سقوط می گردد. - در صورت وجود لبه های تیز طاقچه ها یا عوارض دیگر سنگ که به ناچار طناب در آنجا سایش دارد میانی بعد از آن را تا انجا که امکان دارد بالاتر نصب می کنیم تا زاویه طناب بزرگتر شده و فشار سایش طناب روی سنگ کمتر شود. البته باید تیزی این لبه ها در نقطه سایش با طناب تا آنجا که امکان دارد توسط چکش گرفته شود. - اگر در مسیر صعود شکافهای کوچک و بزرگ قرار دارد میانیها به صورتی باشند که حتی المقدور طناب از مسیر لاخ این شکافها عبور ننماید. - میانیها طوری نصب شوند که نه صفحه ها , نه کوئیک دراوها پس از نصب روی میانی و نه طناب رد شده از کوئیک دراو در روی گیره های مسیر خصوصا گیره های کلیدی دست و پا نباشند. 3- شرایط سطح سنگ : همانطور که در نصب کارگاه نیز گفته شد در نقطه مورد نظر برای میانی از نظر شرایط سطحی سنگ باید موارد زیر را در نطر گرفت : - حداقل 15 سانت از شکاف فاصله داشته باشد. - سطح صاف برای قرار دادن صفحه روی آن در نظر گرفته شود یا با چکش صاف شود. پوسته های ناپایدار سطحی توسط چکش جدا شود. - حتما با صدای ضربه چکش عدم وجود ترک یا شکست را در سنگ تست کنیم. 3- نوع حرکات در درجه صعود: اطلاع از اصول طراحی مسیر کمک بسیاری در تعین نقاط میانی می کند. نصب میانی برای یک مسیر با درجه پایینتر بسیار مشکلتر است از نصب میانی در مسیر درجه بالاتر, زیرا در مسیرهای با درجه پایین تعداد گیره ها بیشتر است و حرکات روی آنها حالتها متفاوتی دارد اما در مسیر درجه بالا گیره ها کمتر هستند و تعیین مسیر راحتتر است. طبق یک قائده کلی گشاینده مسیر تنها میتواند مسیری هم سطح درجه خود و یا درجات پایینتر از خود را به نحو مطلوب گشایش نماید چون صعود مسیرهایی با درجات بالاتر حرکات و فنونی دارد که فردی با درجه پایینتر نمی تواند آنها را پیش بینی نماید و در نتیجه تعین نقاط میانی برای این فرد در این مسیر ایده آل نخواهد بود. قضاوت در مورد بهترین نقطه میانی بر عهده شماست که چه نوع حرکتی را برای صعود کننده این مسیر در نظر می گیرید. میانیهای شما بهتر است در دسترس گیره هایی باشد که بتوان یک دست خود را از روی آن برداشت و با دست دیگر طناب را داخل میانی انداخت. سوراخکاری و نصب میانیها : پس از علامتگذاری نقاط میانی توسط گچ نوبت رسیده به سوراخکاری میانیها. دریل کاری نقاط میانی دقیقا مشابه عملیات و استقرار در نصب کارگاه است که توضیح آن قبلا آورده شد. نصب میانیها به مراتب صاده تر از نصب کارگاه است زیرا حالا شما روی طناب قرقره هستید و خیلی راحت می توانید با دریل خود و طبق اصولی که گفته شد روی علامتهایی که قبلا زده اید دریل کاری کنید. پس از ایجاد سوراخ نیز دقیقا طبق روشی که در نصب کارگاه گفته شد عمل می گردد. تنها به یاد داشته باشید که اگر از رولهای 10 میلیمتر مخصوصا انواع چینی آن استفاده میکنید حتما قبل از آچار کشی بار روی صفحه بیاندازید تا گوه انتهایی به موقع عمل کند و در سفت کردن نهایی مهره زیاده روی نکنید و مقدار نیروی ترک لازم برای آچارکشی را با روشهایی که گفته شد تنظیم نمایید. پایان کار و تهیه توپو یا راهنمای مسیر: حالا دیگر کار گشایش مسیر به پایان رسیده است و شما و دوستانتان می توانید بارها مسیر را صعود نمایید. حتما از دوستانتان سوالاتی مانند سوالات زیر را بپرسید تا نتیجه کارتان را از دیدگاه های مختلف ببینید و ایرادات کار برای شما ملموس گردد. احساس شما در طول صعود چگونه بود؟ ایرادات کار را در کجا می بینید ؟ آیا میانیها در نقاط مناسبی نصب شده بودند؟ آیا مسیر تمیز و ایمن بود ؟ پیشنهادات شما چیست؟ اگر چند صعود کننده به این پرسشها پاسخ دهد اطلاعات بی طرفانه و مفیدی از کار خود به دست خواهید آورد . لازم به یاد آوریست که همیشه کار ایده آل از آب در نمی آید. همیشه نقایصی در کار وجود خواهد داشت زیرا شما در زمان گشایش سعی کردید تا با دیدتان در همان لحظه بهترین کار را انجام دهید. ممکن است در پایان کار موارد دیگری برای شما روشن شود که قبلا آنها را نمی دیدید. بنابراین تحمل پذیری خود را در برابر نظر دیگران بالا ببرید و به تجربه پذیری خود ایمان داشته باشید. اگر متوجه شدید که بخشی از مسیر ایراد جدی دارد به راحتی می توانید آن رول را باز کرده و چون از قبل یک سانت برای موارد اشتباه بیشتر سوراخ کرده اید آن رول را با چکش به داخل سوراخ بفرستید و این رول را حذف نمایید. در پایان از مسیرتان در زاویه ای مناسب و با نور روز مناسب عکس واضحی تهیه کنید و کلیه عوارض مهم مسیر را در عکس با علایم اختصاری نشان دهید. اطلاعات دیگر نظیر : نام مسیر , درجه سختی , طول مسیر , نام گشاینده , نوع کارگاه , موقعیت مسیر و هر اطلاعاتی که می تواند مفید باشد را در آن قید نمایید. ارسال این گزارش به هیئتها و فدراسیون موجب آگاهی سایر سنگنوردان خواهد شد و اگر یک مسیر مجموعه ای داشته باشید حتی می تواند به عنوان یک جاذبه مناسب برای علاقه مندان به شمار رود.
تلاشی برای نراب (بام شفت - 16 آبان 93) »گزارش تلاشی برای صعود به قله نراب در شفت (16/8/93) : سرپرست: سمیرا عالی جلودار و راهنما: آقای باقری (شفت) عقب دار: آقای عزیز زاده (شفت) همنوردان: خانم مهرورز- ابریشم عادلی- مونا لنگرودی- میترا تمدن- سپیده فلاحتی- سمیرا عالی- مهر شاد مهرورز- احمد مهرورز- علیرضا سندیانی- مسعود زرچی- داوود کریم بخش- رامین شیر جهانی- حسین هاشمی- امیر داداشی همنوردان شفت: آقایان: عزیز زاده- باقری- همتی- کوهنورد به نام خداوند آسمان و زمین روز جمعه 16 ام آبان ساعت 4:30 در بی بی حوریه سوار شدیم و طبق معمول آقای بشر دوست زودتر از موعد آنجا حاضر بود. دوستان در مسیر سوار شدند و 5:00 از انزلی خارج شدیم. این بار هدف ما صعود به قله نراب ( بام شفت به ارتفاع حدود 2700 متر) بود. مسیر های دسترسی به قله: 1  -  امامزاده ابراهیم- ییلاق ونی- نراب ( از امامزاده ابراهیم تا ییلاق ونی با یک کوهپیمایی ملایم و در شرایط عادی حدود 4 ساعت طول می کشد.) 2 -  امامزاده اسحق- لت پارو- اسکندکو- دگرد- سیا سرک- نراب 3 -  خرمکش- النز- پشرو- نراب 4 -  رستم آباد – سلانسر- تولاب بره- نراب مسیری که قصد صعود داشتیم مسیر شماره 1 بود. پس از عبور از آبکنار (5:35) و ابتدای فومن (6:04) به جاده سراوان- رشت می رسیم که مسیر مستقیم به سروان- رشت و جاده سمت راست به سمت شفت می رود. تابلو به سمت خدا شهر- چیران- خسمخ را نشان می دهد. پس از عبور از این محله ها حدود ساعت 6:10 , به یک سه راه می رسیم. سمت راست به فومن می رود و ما جاده سمت چپ را داخل می شویم. در مسیر مستقیم ما در سمت راست تابلویی زده شده به نام لاقان که 2 کیلومتر با جاده فاصله دارد. ساعت 6:20 به شهرستان شفت رسیدیم. پس از عبور از منطقه بالا مردخه به میدان می رسیم و به سمت راست ادامه می دهیم. حدود 32 کیلومتری تا امامزاده ابراهیم باقیست. پس از عبور از منطقه بداب (سمت چپ مسیر) در ساعت 6:30 به چهار راه احمد سر گوراب رسیدیم و همنوردان شفت را سوار مینی بوس کرده و به راه افتادیم. طبق گفته دوستان شفتی برف زیادی در منطقه باریده بود و هوا نیز بسیار خوب بود. پس از عبور از محله های پلنگ پشت (6:35) – چوبر (6:38) مبارک آباد (6:45) و لاسک , حدود 16 کیلومتری تا امامزاده ابراهیم فاصله داشتیم. پس از گذر از کلوان (6:53) و پل ویسرود (6:55 که از این جا به قله ای به نام اسلار یا اصلار می روند.) به روستای درود خان در ساعت 6:58 می رسیم. از روی پل روستا عبور کرده و کمی بالاتر در مسیر تابلویی زده که نشان می دهد جاده سمت راست مسیر ما, به روستای بیجارگاه می رود. حدود هفت کیلومتری تا امامزاده باقیست. پس از عبور از محله های بابا رکاب (7:00) و طالقان (سمت چپ) در ساعت 7:15 به محل پیاده شدن رسیدیم. پس از پیاده شدن و گذشتن از کنار آلاچیق های رنگارنگ دقایقی کنار امامزاده توقف کردیم و پس اینکه در مورد راهنما و مسیر توضیحاتی دادم و بستن گتر ها در ساعت 7:45 حرکت کردیم. کم کم آفتاب زیبا خود را نشان داد و کمی که حرکت کردیم گرما موجب شد لباس ها را کم کنیم. کم کم مسیر , چهره برفی خود را نیز نشان داد و ما جلوتر که می رفتیم برف هم بیشتر می شد. ساعت 8:35 به چشمه که مکان صبحانه بود در ارتفاع 933 متری رسیدیم. پس از خوردن صبحانه بر روی برف و زیر آفتاب گرم و زیبای آبان در ساعت 8:58 حرکت کردیم. وارد جنگلی شدیم که درختان بلند و سر به فلک کشیده آن مانع از ورود نور خورشید می شد و به خاطر همین سرمایی ملموس بر منطقه حاکم بود. برگ های زرد و نارنجی روی درختان و آنهایی که روی سفیدی برف و در زیر پای ما به همراه برف با کفش های ما فشرده می شدند و گاهی ما را به زمین و روی برف می افکندند , به قدری زیبا بودند که ترکیب رنگ های سفید و نارنجی و زرد در منطقه صحنه بسیار زیبایی از خلقت پروردگار هستی را به به وجود آورده بودند. شیب جنگل را بالا کشیدیم و پس از عبور از یال به یک مطقه نسبتا باز در ساعت 12:15 به ارتفاع 1572 رسیدیم که دو طرف آن درختان جنگل قرار دارد و کمی بالاتر دوباره شیب و درخت شروع می شود. از این جا تا ییلاق ونی که ارتفاعی حدود 2000 تا 2200 متر را دارد نیم ساعتی فاصله داریم و از ونی تا قله حدود 2 ساعت در شرایط عادی. پس از مشورت با راهنما و وجود برف 50 الی 70 سانتیمتری و اینکه ممکن است در برگشت داخل جنگل با مشکل مواجه شویم (به علت زود تاریک شدن و سرمای بعد ساعت 3 ظهر) در همان جا برای ناهار و استراحت توقف کردیم. دوستان برف ها را کنار زده و یک قسمت مسطحی را برای پهن کردن زیر انداز ها درست کردند و همگی کنار هم نشسته و ناهار خوردیم. پس از گرفتن عکس در ساعت 1:30 به سمت پایین حرکت کردیم. در مسیر دوستان از یکدیگر با گلوله های برفی پذیرایی کردند. هوا به قدری خوب بود که خط مرداب انزلی- منطقه آزاد و شهر رشت به وضوح دیده می شد. پس از عبور از شیب منطقه جنگلی از مسیر روستای طالقان پایین آمدیم. به عبارتی کمی پایین تر از امامزاده ابراهیم.( در واقع در جاده منتهی به امامزاده پایین آمدیم ) ساعت 5:30 بود و مینی بوس دقایقی بعد در جاده به ما رسید. دوستان سوار شده و به سمت انزلی حرکت کردیم. اگرچه به قله نرسیدیم ولی مسیر جدیدی را تجربه کردیم و این اولین برنامه برفی گروه بود. با سپاس از آقایان باقری- عزیز زاده- همتی و کوهنورد که گروه ما را در این مسیر راهنمایی کردند. " نراب " باید منتظر صعود بعدی ما این بار بر فراز خودش باشد... شاد و سلامت باشید عالی برای دریافت فایل کلیک کنید. (images/stories/pdf/narab93.docx.pdf) جهت مشاهده عکسهای برنامه کلیک نمائید. (index.php?option=com_phocagallery view=category id=108:narab93shaft Itemid=70)
نگاهی به روانشناسی ورزشی »نگاهی به روانشناسی ورزشی ارسالی از حسین صالحی. اشاره : نظر به اهمیت و توجه به روانشناسی در جامعه امروزی و خصوصا روانشناسی ورزشی بطور اخص، بر آن شده تا به موارد و آیتم های مورد بحث در این زمینه (روانشناسی ورزشی)، با نگاهی به موضوعات مختلف آن، ورزش کوهنوری، حرکت و حرکات ورزشی و همینطور تاثیرات درونی و بیرونی بر ورزشکاران از دید روانشناسی ورزشی اشاره کنم- تا نگاهی به این مقوله و این علم نیز داشته باشیم. مقدمه: با توجه به اینکه جستجو و کنکاش کمتری در این رابطه برای ورزش کوهنوردی دیده می شود اما می توان موضوعاتی را همانند کار گروهی، انگیزه و همراهی در روانشناسی ورزشی، و در این میان از کتب در دسترس مشاهده به کار گرفت. لذا در این رابطه با معرفی و اشاره و با وام گیری از کتاب "روانشناسی ورزشی" به موضوع بیان شده می پردازیم –  علیرغم اینکه این کتاب بیشتر به موضوع روانشناسی و روانشناسی ورزشی برای ورزشهای معمول پرداخته و نگاه اختصاصی به ورزش کوهنوردی ندارد، اما در موارد بسیاری به انگیزه و اعتماد به نفس می پردازد. با توجه به امر روانشناسی و مقولاتی چون خودباوری و مقابله با استرس از جنبه آموزشی می تواند کارآمد باشد. در مسیر کوه عکس از ح صالحی قسمت اول: معرفی و موضوعات کتاب: این موضوعات،که با تعاریف نیز همراه است.  شامل: تعاریف و تاریخچه روانشناسی ورزشی- سلامت روانی و ورزش- پای بندی به ورزش- مهارتهای روانی- هدف گزینی - انگیزش - کنترل فشار روانی- عملکرد عالی- اعتماد به نفس – تصویر سازی- مهارتهای تعاملی- و در فصل یازدهم موضوع رهبری و همبستگی گروهی را که از مباحث روانشناسی اجتماعی اند می کاود – در فصل دوازده کشف و رشد استعدادهای ورزشی را بررسی، در فصل سیزده دیدگاه روانشناسی اجتماعی ورزشی را روشن می کند. با توجه به تعریف متفاوت و وسیع از روانشناسی و تاریخچه آن که ابتدا روانشناسی را علم رفتار (بررسی رفتار) نامیدند و هم فرایند های ذهنی، بنابراین تعاریف روانشناسی از دیدگاه روانشناسان بزرگ بر اساس سیر تحول آنها به این شرح است: روانشناسی، دانش زندگی روانی با همه پدیده های آن و شرایط این پدیده هاست... مراد از پدیده ها چیزهایی است که ما آنها را احساسات و خواستها – شناختها- استدلالها – تصمیمات و جز اینها می نامیم... به این ترتیب روانشناسی ورزش و فعالیت بدنی نیز از شاخه های جدید روانشناسی است که بطور کلی رفتار انسان را در فعالیتهای بدنی و ورزشی بررسی می کند... اما در تعریف "روانشناسی ورزشی" که تحت تاثیر دو عامل بوده، ابتدا رویکردی که به درک رفتار ورزشی منجر می شود (مثلا هنگامی که رویکرد غالب رفتار گرایی است، تعریف حول محور مطالعه رفتار می گردد) و دوم حوزه ای که ورزش در آن تعریف می گردد(به این معنا که آیا ورزش شامل تمرین یا فعالیتهای بدنی دیگر می شود یا خیر) مورد بررسی قرار می گیرد. در ادامه چند نمونه از تعاریف روانشناسی ورزشی به نقل از سینگر و همکارانش (2001) به شرح زیر ارائه می شود: - مطالعه رفتار علمی انسان در ورزش و تمرینات (گیل،1982)، - مطالعه اثر ورزش بر رفتار انسان (آلدرمن،1980)، - شاخه ای از علم که در آن اصول روانشناسی در زمینه های ورزشی به کار می رود (کاکس،1985) قسمت دوم: تاریخچه روانشناسی ورزشی و فعالیت بدن: پس از جنگ جهانی دوم، کشورهای درگیر جنگ به تحقیقات گسترده روان شناختی درباره کارکنان نظامی پرداختند. دانشمندی بنام ادوین فلایشمن از طرف ارتش امریکا مامور شد شماری از خلبانان را برگزیند و به مطالعه جنبه ادراکی- حرکتی آنان بپردازد. او مطالعات نظری گسترده ای را آغازکرد و ابزار ها و آزمونهای مخصوص فراهم آورد که به شناخت مهارتها و استعدادهای افراد کمک می کرد. فلایشمن در سال 1957 به استادی دانشگاه ییل منصوب شد و مدیریت پروژه "مطالعه مهارتهای انسانی" را به عهده گرفت. در آن زمان، او به مطالعه ویژگی های مراکز عصبی - حرکتی انسان، هنگام فعالیتهای ورزشی پرداخت و قوانین حرکتهای انسانی را تشریح کرد که مورد استفاده دانشمندان دیگر قرار گرفت. روانشناسی ورزشی همگام با گسترش ورزش به تدریج در سراسر جهان توسعه یافت. برخی از کشورهای اروپای شرقی (سابق) اصولا حضور خود را در جهان از طریق ورزش اعلام کرده بودند و از روانشناسی ورزش به منزله وسیله ای برای حضور چشمگیرتر کمک می گرفتند. تندیس کوهنورد میدان سربند تهران  عکس از ح صالحی جمهوری چک و لهستان، از کشورهای بلوک شرق، در تشکیلات فدراسیونهای ورزشی، برای روانشناسان برجسته خود، "میروسلاو ونگ" و "فلیپ گنوف"، مشاغلی در نظر گرفتند... انجمن روان شناسی ورزشی - آی اس اس پی- در سال 1965 به منظور نشر و اعتلای روانشناسی ورزشی در سراسر جهان تاسیس شد و تاکنون تعداد زیادی کنگره جهانی با موضوعات شخصیت، یادگیری حرکتی، بهزیستی و فعالیت بدنی و مربیگری برگزار کرده که در اعتلای سطح علمی این رشته مفید بوده است. این انجمن از سال 1970 مجله بین المللی روانشناسی ورزشی را نیز منتشر کرد (واینبرگ و گولد، 1995). گسترش روانشناسی ورزشی در جهان تا حد زیادی مدیون تلاشهای روان شناس ایتالیایی "فروچیوآنتونلی" است که نخستین رئیس- آی اس اس پی-  و اولین ویراستار مجله بین المللی روانشناسی ورزشی بود. نخستین کنگره جهانی روانشناسی ورزشی در شهر رم به همت- آی اس اس پی- تشکیل شد و آنتونلی به ریاست آن برگزیده شد. قسمت سوم: در ادامه مباحث و مطلب "چرا ورزش می کنیم"، به موضوع "چرا ورزش نمی کنیم؟" می پردازد که: با وجود مزایای فردی و اجتماعی ورزش، بسیاری از افراد همچنان از ورزش اجتناب می کنند. کمبود وقت، کمبود انرژی و بی انگیزگی دلایلی است که این افراد برای بی تحرکی خود ذکر می کنند (انستیتوی پژوهشی آمادگی جسمانی و شیوه زندگی در کانادا 1996)- مظفری (1381) دلایل ورزش نکردن مردم را به ترتیب این گونه معرفی می کند: کمبود وقت (عقب ماندن از امور روزانه)، دسترسی نداشتن به امکانات، عادت نداشتن، تنبلی، بی حوصلگی و نهایتا" مشکلات مالی. جالب اینجاست که برخلاف عوامل محیطی، تمام این موارد تحت کنترل افراد است و در صفحه 91 کتاب معرفی شده (جدول 1-3 ) آن دسته از موانع ورزش را که در کنترل افراد است نشان می دهد. این یافته ها، هماهنگ با یافته های پژوهشی دیگر (مکولی و همکاران 1990) علت اصلی قطع برنامه ورزشی را دلایل شخصی درونی و قابل کنترل و تغییر (مانند کمبود انگیزه و مدیریت زمان می داند)... در ادامه مطالب کتاب به دو موضوع، کمبود انرژی وبی انگیزگی می پردازد. کمبود انرژی : بسیاری از مردم خستگی ناشی از زندگی پرمشغله خود را مانع ورزش کردن می دانند. در واقع 59 درصد از کسانی که ورزش نمی کنند می گویند انرژی کافی برای ورزش ندارند، اما این خستگی بیشتر از آنکه جسمی باشد، ذهنی است و به علت فشار روانی ایجاد می شود. متخصصان آمادگی جسمانی و مربیان باید بر این نکته تاکید کنند که فعالیت ساده ای مثل پیاده روی- دوچرخه سواری یا... می تواند تنش ها و اضطراب آنان را برطرف کند و انرژی دوباره به آنان بدهد. اگر این فعالیتها طوری تنظیم شود که نشاط افزاتر باشد، فرد پس از یک روزکاری سخت به آنها پناه خواهد برد. بی انگیزگی: کمبود انرژی در واقع به فقدان انگیزه کافی مربوط است که باعث می شود فرد در دراز مدت به تمرینات ورزشی نپردازد. واعظ موسوی و کاشف در تحقیق خود (1379) اظهار کردند که بی حوصلگی، بی اعتقادی به ورزش، بی علاقگی به ورزش و بی نیازی از ورزش جمعا 14 درصد از علل ورزش نکردن به شمار می روند. اتفاقا" وقتی عواملی چون کار، خانواده و دوستان اوقات روزانه فرد را پر می کنند، فعالیتهای بدنی منظم ضروری تر خواهد بود. در این شرایط، برای حفظ و تقویت انگیزه خود باید همواره مزایای فعالیت بدنی و ورزشی را در نظر داشت... در ادامه مباحث این کتاب به فصل انگیزش می رسیم که با مثال آوردن از ورزش کوهنوردی و به فکر واداشتن افراد به اینکه وقتی کوهنوردان به کوههای مرتفع صعود می کنند و تحمل روزهای دشوار و پر خطر در این صعود و حوادث نیز قرین است تنها توجیهی که در این جا وجود دارد انگیزه است - و سئوال می شود که چرا بعضی مردم هدفهایی را انتخاب و دنبال می کنند که ممکن است در راه رسیدن به آن جان خود را از دست بدهند- اما در مقابل بسیاری از مردم حتی زحمت 10تا12 دقیقه ورزش روزانه را هم به خود نمی دهند؟ انگیزش از اصلی ترین موضوعات در روانشناسی ورزشی است، زیرا با اصل شرکت کردن و شرکت نکردن در ورزش و با انتخاب نوع ورزش و میزان تلاش و مداومت برای پیشرفت در آن سرو کار دارد. ورزشکار در حرکت به سوی کمال، برای مقابله با دشواریها و موانع بسیاری که در پیش رو دارد، به نیروی روانی نیاز دارد. انگیزش زیر بنای نیروی روانی است. انگیزش بر زندگی جوامع و ملتها و سرنوشت آنها اثر می گذارد. رونق و زوال تمدن یونان باستان را با تغییر در انگیزش پیشرفت مردمان آن مرتبط دانسته اند... آتشگاه در مسیر محلات عکس از ح صالحی تعریف انگیزش: یکی از تعریف های انگیزش چنین است: ساز و کارهای درونی و محرکهای بیرونی که رفتار را بر می انگیزد و جهت می دهد.(سیج، 1974) در حقیقت، انگیزش فرایند روی آوری به فعالیتی خاص و ادامه آن است که ممکن است فعالیتی جسمانی یا روانی - اجتماعی باشد. این فرایند تمایلات و سوق دهنده های درونی و محرکهای بیرونی را در بر می گیرد. انگیزه که ممکن است هوشیار یا ناهوشیار عمل کند، جهت و شدت رفتار را تعیین می کند، یعنی انتخاب فعالیتهای خاص از میان فعالیتهای مختلف و مقدار نیرویی که برای آن صرف می کنیم و پیگیری و مداومت در آن به انگیزه وابسته است... نتیجه گیری: با توجه به مباحث مطرح شده در بخش "اشاره" و "مقدمه" متن که در ابتدای موضوع، مد نظر گردآورنده می باشد، لیکن موضوعهای بیان شده می تواند دریچه و نگاهی برای ایجاد هماهنگی در زمینه ورزش کوهنوردی و حتی تحقیق و ارائه مطالب حول مقوله "روانشناسی ورزشی" باشد که ارتباط تنگاتنگ و اختصاصی با  این ورزش دارد چه در نوع کوهپیمایی (در قالب گروههای کوچک و بزرگ) و چه در نوع صعودهای بلند... به امید آن. منبع : کتاب روانشناسی ورزشی – دکتر سید محمد کاظم واعظ موسوی و  فتح الله موسوی- ناشر سازمان مطالعه وتدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها (سمت)چاپ پنجم بهار 92 . معرفی و گردآورنده : ح صالحی 93/8/16

پائیز 93

  • مشاهده در قالب پی دی اف

آخرین بروز رسانی مطلب در پنجشنبه ، 3 مهر 1393 ، 07:13

تصاویر منتخب

آمار بازدیدکنندگان

mod_vvisit_counterامروز1045
mod_vvisit_counterدیروز1744
mod_vvisit_counterماه45307
mod_vvisit_counterبازدیدها807870

تمام حقوق این سایت و مطالب آن متعلق به گروه کوهنوردی دامون بندر انزلی می باشد.

ورود به مدیریت سایت ورود اعضاء